<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Thursday, June 29, 2006

Ψηφιοποίηση τώρα!

Πως θα ανταποκριθεί η Ελλάδα στις νέες τεχνολογίες;
Γ.Π.: Καταρχάς έχουμε ένα μεγάλο θέμα: να συντηρήσουμε κάποιες ταινίες που κινδυνεύουν να καταστραφούν. Έχουν το πρόβλημα και οι Αμερικανοί. Κινδυνεύει να σβηστεί ακόμα και ο Ταξιτζής.

* * *


Διαβάζοντας τη συνέντευξη του νέου προέδρου του ελληνικού κέντρου κινηματογράφου, Γιώργου Παπαλιού, στο καινούριο LifO, στέκομαι σε αυτή τη μικρή παράγραφο που αφορά κάτι πάρα πολύ σημαντικό, το οποίο δεν έχει εκφραστεί ποτέ σχεδόν δημοσίως από κανέναν.

Αν αναλογιστεί κανείς τη δουλειά που έχει γίνει στην Αμερική με το Prelinger Archive, το οποίο περιέχει σε ψηφιακή μορφή υψηλής ανάλυσης και πολλαπλών format (ελεύθερο για κατέβασμα), αρχειακό οπτικό υλικό από "ephemera" από το 1920 - 1970, στην Ελλάδα τα πράγματα είναι είναι λίγο πίσω (το ξέρω η έκφραση είναι μπαναλαρία...).

Δεν προσπαθώ να το παίξω οπτικοακουστικός τυφλοπόντικας, αλλά θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό για μια χώρα να διαθέτει σε ψηφιοποιημένη μορφή την οπτική της κουλτούρα - εκτός από τις ταινίες που σαπίζουν σε ράφια dexion υπόγειων αρχείων, στις οποίες αναφέρεται ο Παπαλιός.

Και για να γίνω πιο σαφής, θα πρέπει να ψηφιοποιηθεί οτιδήποτε έχει γυριστεί σε celluloid (αυτό το τόσο ευαίσθητο και textured μέσο) από τότε που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα (1910; 1920;) μέχρι και την εισαγωγή των βίντεο φορμάτ BETA και VHS.

Wednesday, June 28, 2006

Εύφλεκτο


O Paul Gore (DJ Shadow, Moloko etc.) σκηνοθετεί το video του 'False Flags' των Massive Attack.

Αργή κίνηση. Άνθρωπος εξαθλιωμένος. Οργισμένος. Ανάβει και ρίχνει μια μολότωφ. Μια σημαία με αστέρια καίγεται. Πόσο έυκολο είναι πια για ένα οπτικοακουστικό δημιούργημα να πυρπολήσει μια συνείδηση; Πόση απήχηση μπορούν να έχουν βιντεοκλιπ με 'εμπρηστικό' περιεχόμενο, που ολοένα και αυξάνονται, στους δεσμώτες του λίβινγκ ρουμ και των sofas;

Εδώ, το False Flags [U.N.K.L.E. Surrender Sounds Session #2] (7.7Mb), από το U.K. Promo που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό. Available for 7 days.

Saturday, June 24, 2006

Dos gardenias para ti


Χύθηκε το νερό απ' το ποτηράκι με τις γαρδένιες στο τραπέζι της κουζίνας...

Πολύ συχνά φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Παράλληλα νιώθεις τον ίδιο κόμπο να σφίγγει και το λαιμό σου. Θες να τραβήξεις μια μπουνιά στον τοίχο τόσο δυνατή, που θα τρυπήσει τούβλα και τσιμέντο και θα φτάσει το χέρι στο άλλο δωμάτιο. Τελικά το χέρι φτάνει μέχρι το ΚΑΤ. Και το μυαλό κι η ψυχή σκληραίνουν σαν μπετόν. Για να αντέξουν.

Και ξαφνικά ένας από τους δύο πετάει μια μαλακία. Και όλη αυτή η ένταση της στιγμής εξαϋλώνεται μέσα σε ένα γέλιο μέχρι δακρύων. Γέλιο πολυποικιλιακό. Χαράς, θυμού, λύπης, ανακούφισης.


Τα έχουν αυτά οι συμβιώσεις.

Friday, June 23, 2006

Το Πουλάκι


seeing is believing!

Birdy Nam Nam - Absesses

Περισσότερα, εδώ. Σχετικά με τεχνικές, εξοπλισμό κλπ., εδώ.

Thursday, June 22, 2006

Αστικό mashup

Είμαι στην Πλατεία Κλαυθμώνος για την πρεμιέρα της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής. Βρίσκω φίλους παλιούς και νεότερους. Αφήνομαι στη ζεστασιά τους κι ας έχει καύσωνα.


Όταν έφτασα έπαιζαν οι night on earth. Μια καλή γυναικεία φωνή συνοδευόμενη από μια σχετικά καλή μπάντα. Ακούω τα φωνητικά και παρατηρώ τον κόσμο να κυματίζει. Ηδονικό daydreaming. Οι τουρίστες που διασχίζουν τη Σταδίου κοντοστέκονται. Πρόσωπα. Πολλά πρόσωπα. Σώματα που αγγίζονται εδώ κι εκεί. Στο μεταξύ σκοτεινιάζει. Στη σκηνή εναλλάσσονται τα σχήματα. Victory Collapse, Bolek & Lolek. Λίγο παλιομοδίτικος ο ήχος τους. Φοβούνται να πειραματιστούν; Ποιος ξέρει. Μέτρια ηχητική κάλυψη. Δεν έχει και πολλή σημασία. Η ατμόσφαιρα είναι που μετράει περισσότερο. Και η ατμόσφαιρα είναι καλή. Νυχτώνει.


Τα κτήρια στέκουν και αφουγκράζονται. Αφήνουν τα ρομποτικά φώτα της σκηνής να χαϊδέψουν τις facades. Η μόνη τους αντίδραση είναι να αντανακλούν τον ήχο. Τον ήχο του κοριτσιού στη σκηνή και της ορχήστρας που τη συνοδεύει. Καταπίνουν τη βοή του δρόμου και την οχλαγωγία. Μαθημένα, άλλωστε. Τ' αυτιά μου υποτάσσονται στις μελωδίες του κοριτσιού. Δίπλα μου κάποιοι τραγουδούν. Λικνίζονται. Παρασύρομαι. Δε χορταίνω να την ακούω (και να τη βλέπω). Κι ας έχει κακή ηχοληψία. Και ας την στενοχωρεί αυτό. Δύο βιολοντσέλα, ένα φλάουτο, ένα ακορντεόν και η Μόνικα στην κιθάρα και το κλαβιέ. Λίγα τραγούδια, μεταξύ των οποίων και το over the hill που μου αρέσει. Μια διασκευή του Whiter shade of pale. Ευγενικά ευχαριστεί. Ευγενικά αποχωρεί. Τη θέση της θα πάρει κάποιο άλλο σχήμα. Έχει ακόμα δυο μέρες αυτή η πόλη να φορτιστεί, μέχρι την επόμενη χρονιά.

Δεν θέλω να κάτσω άλλο. Έχω στα μάτια μου το μωρό που κοιμάται. Στο δρόμο σκέφτομαι ότι θα της ψιθυρίσω τραγουδιστά με την ψιλοβραχνιασμένη συναυλιακή μου φωνή «why? Tell me why? »

Wednesday, June 21, 2006

null

"Ιδρυματοποιούνται τα παιδιά. Και συνήθως αυτοτιμωρούνται για να προκαλέσουν προσοχή και να διεκδικήσουν μια αγκαλιά. Χθες ένα μωράκι ξανάκανε το «χτύπημα». Χτυπούσε το κεφάλι του στο πάτωμα μέχρι ν' ανοίξει η μύτη του. Και περίμενε όλο χαρά γιατί ήξερε ότι μετά το αίμα έρχεται η αγκαλιά και η φροντίδα."

Aπό εδώ κι εδώ.

Διαβάζω ξανά και ξανά και ξανά αυτή την παράγραφο και δεν το χωράει ο νους μου. Παραβιάζει τη λογική μου.

Η σκηρότητα της ζωής δεν επινοείται από κανέναν ευφάνταστο σεναριογράφο. Αυτή η σκληρότητα είναι αυθεντική σαν μαχαιριά. Κι αυτό είναι μόνο το ένα εκατομμυριοστό της που γίνεται ορατό από ένα άρθρο.

Monday, June 19, 2006

Άλμα

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι πιο ενδεικτικό ως προς τον τρόπο με τον οποίο μετατράπηκε ο ήχος σε εικόνα και ο ακροατής σε εικονοφάγο (προς τέρψιν του MTV και των παραφυάδων του), από τα βιντεοκλίπ της προ-προηγούμενης δεκαετίας (με πεθαίνει αυτή η διπλή πρόθεση!).

Η μουσική εικονογραφία των έιτις είναι σχεδόν... αθώα: μπάντα, παιανίζει, σκηνοθέτης, abstract πλάνο, κάποια χωρίς concept (έγκλημα!), zoom-in στην κιθάρα, το μικρόφωνο, ένας ουρανός, μια φράντζα που κινείται ανέμελα, λίγο artistic κινηματογράφηση και "τό 'χουμε".

Τα κλιπ των έιτις είναι ακόμα ένα pixel σε ένα απέραντο βίντεο αρτ νοσταλγίας. ("θυμάσαι το μουσικόραμα;", "αυτό το έβλεπα στο MTV το 87 πριν πάω σχολείο, όταν ήμουν απογευματινός").

Αν μη τι άλλο, είναι και μια απόπειρα γενεαλογίας της μουσικής εικόνας του σήμερα.


Το πρώτο link οδηγεί σε youtube βίντεο. Το δεύτερο σε downloadable αρχεία καλής εώς πολύ καλής ποιότητας.

Thursday, June 15, 2006

τέταρτο


Το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» ήταν ο πρώτος δίσκος που πήραμε όταν έφερε ο πατέρας μου το πικάπ από την Ιαπωνία. Ήμουν 10 χρονών και γρήγορα έμαθα να το χειρίζομαι μόνος. Μέγα κατόρθωμα! Άκουγα το δίσκο σα χαζός για μέρες, μην μπορώντας -ελλείψει reference- να τον ταξινομήσω στο κεφάλι μου. Με συντρόφευε στο διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων. Αργότερα, όταν παρατήρησα ότι από την πίσω πλευρά του εξώφυλλου υπήρχαν κείμενα, κάθε φορά που τον άκουγα, διάβαζα τις σημειώσεις που συνόδευαν τα κομμάτια, παραμερίζοντας τα υπόλοιπα αναγνώσματά μου. Κείμενα αλλόκοτα για ένα παιδικό μυαλό. «Μια γυναίκα μόνη στην Πέμπτη Λεωφόρο», «ο Κύριος Νολλ». Με τρόμαζε το ακατανόητό τους.

Αργότερα ήρθαν σπίτι το “Reflections”, το “Sweet movie”, η “Πορνογραφία”, η “Ρωμαϊκή Αγορά”.

* * *

Προσδοκούσα να νιώσω ηλεκτρισμό να διαπερνά το κεντρικό νευρικό σύστημα και να κατακεραυνώνεται ο εγκέφαλός μου , όταν πριν από δεκαπέντε χρόνια του έσφιξα το χέρι. Μας είχε συστήσει η τελευταία του μούσα, την οποία όλοι στην -τότε- παρέα θαυμάζαμε και την ακολουθούσαμε κατά πόδας, όπου εμφανιζόταν. Όμως, όπως γίνεται συνήθως με τις μεταφυσικές προσδοκίες μας, ψιλοαπογοητεύτηκα με την χλιαρή, υγρή χειραψία συνοδευόμενη από ένα «χαίρω πολύ». Κράτησα την παλάμη του σφικτά και με τα δυο μου χέρια.

«Εγώ να δεις πόσο χαίρομαι, φώτισέ με τώρα», ψέλλισα. Κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι για ένα τέταρτο. «Τέταρτο», σαν τον τίτλο του περιοδικού του. Ήμουν 17 και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη, μόνο τον κοίταζα. Άρχισα να καπνίζω Davidoff.

Δεν ξανάκουσα ποτέ το «Χαμόγελο της Τζοκόντα» μετά που πέθανε. Πάνε δώδεκα χρόνια, σαν σήμερα.


Η φωτογραφία είναι από το εξαιρετικό επίσημο site του.

Wednesday, June 14, 2006

eye_toy


Κοιμάται απαλά, θαρρείς ότι αιωρείται. Αιωρείται μαζί με τους ambient ήχους των πέριξ πολυκατοικιών. Ένα αυτοκίνητο που ξεκινά. Η μηχανή του γκαζόν που βογγάει. Το κλαμα από κάποιο μωρό που ξύπνησε πριν από αυτήν. Τίποτα δεν ταράζει τον ύπνο της. Ένα πετάρισμα στα βλέφαρα προδίδει ότι ονειρεύεται. Τι μπορεί να βλέπει ένα εννιάμηνο παιδάκι; Το μπαμπά και τη μαμά; Τα πορτοκαλί σύννεφα που βλέπαμε στο Ναύπλιο; Τη γάτα που της έκανε εντύπωση τις προάλλες; Την κούκλα που μιλάει όταν της πατάς την κοιλίτσα; Τι της λέει στ' όνειρο πέρα από "σ' αγαπώ";

Περιστρέφομαι γύρω από την κούνια της σα Δερβίσης. Τρίζουν οι κλειδώσεις μου μαζί με το ξύλινο πάτωμα. Φοβάμαι μην την ξυπνήσω. Αδύνατο να αντισταθώ. Σκύβω.

Χαϊδεύω τα μαλλάκια της. Αφήνει ένα γουργουρητό. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι δικιά μου. Μα φυσικά και δεν είναι δικιά μου. Ανήκει στα πορτοκαλί σύννεφα. Στον αέρα. Στη γάτα. Στα όνειρά της, που πλουτίζουν μέρα με την ημέρα.

Tuesday, June 13, 2006

χω_meta_ρή


The Trash Heap. H "σοφή" φιγούρα του Fraggle Rock.

Monday, June 12, 2006

Crossing the Bridge

O μπασίστας των Einsturzente Neubauten, Alexander Hacke, μεγαλωμένος σε μια από τις μεγαλύτερες τουρκικές κοινότητες της Ευρώπης, αυτή του Βερολίνου, ταξιδεύει στην Ισταμπούλ και παρέα με τον Τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Fatih Akin και ένα mobile recording unit καταγράφουν τις μουσικές της πόλης, αλλά από ένα πιο ανθροποκεντρικό point of view.

Εκτός από την απίστευτη σκηνοθετική ματιά και το κορυφαίο μοντάζ, ο ανύποπτος θεατής (εγώ) βρίσκεται μπροστά σε ένα ντοκιμαντέρ που (επιτέλους) δεν αντιμετωπίζει τη local μουσική σαν μουσειακό είδος που χρήζει συντήρησης. Απλά την καταγράφει απεικονίζοντάς την ως αναπόσπαστο, οργανικό κομμάτι της καθημερινότητας. Αυτό που μένει στο τέλος, εκτός από τις μουσικάρες, είναι ότι είτε πήγαινε εκεί ο avantgarde μουσικός και ο μετανάστης σκηνοθέτης, είτε όχι δεν θα έτρεχε και τίποτε. Δεν θα άλλαζε ο ρους των μουσικών πραγμάτων ούτε οι ζωές των ανθρώπων που καταγράφει.
Και νομίζω ότι αυτό είναι το βασικό συστατικό που κάνει ένα μουσικό ντοκιμαντέρ και ακόμα περισσότερο το "Crossing the Bridge", επιτυχημένο.

Sunday, June 11, 2006

Passive Attack

Παρασκευή βράδι
- Στον καναπέ
- Σκουπιδοτηλεόραση
- Σπλιφ
- Ένα κιλό παγωτό
- Πανηγυρική ντέκα
- Δεν πειράζει.

ΠΣΚΔ Αγίου Πνεύματος
- ΓαΜΑΤη η φοιτητική ζωή.
- Καταργείται το πανεπιστημιακό άσυλο.
- Καταργείται η λογική στα δελτία ειδήσεων.
- Λουκιν' φορ φαν; Καταργείται ο εγκέφαλος.
- Που θα πας διακοπές; Στην Τράπεζα.

Thursday, June 08, 2006

no_massive


Τι; Δε θα με πας στους massive attack;

Wednesday, June 07, 2006

Will Holland


Γενικά στη φυσική, ο όρος κβάντο περιγράφει την ελάχιστη διακεκριμένη ποσότητα φυσικού μεγέθους (ενέργειας, ηλεκτρικού φορτίου κλπ.). Η λέξη "κβάντο" προέρχεται από το λατινικό "quantus", που σημαίνει "πόσο;".

Ίσως είναι μια περίεργη αντίληψη modesty ή απλά μια ανεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ, γιατί ο συνομήλικος της... Beyonce, Will Holland (ή Quantic ή Quantic Soul Orchestra ή Limb Twins) διαθέτει τη "μέγιστη διακεκριμένη ποσότητα" ταλέντου, που του επιτρέπει να γράφει, να ενορχηστρώνει, να ρεμιξάρει, να μαγειρεύει πρωτόγονο funk με breaks, afrobeats με electronica και εντέλει να προσφέρει εν αφθονία 'ολλανδικά' χαρμάνια ήχων αξεπέραστης αισθητικής και ηλεκτρικού φορτίου.

Με οκτώ (8!) άλμπουμ και πάνω από 30 ρεμίξ, πότε ως Quantic, πότε πίσω από την Quantic Soul Orchestra, από το 2002 έως και φέτος και με κριτικές τύπου "The hottest motherfucker out there", κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι τεμπελιάζει.

QUANTIC:
Tell It Like You Mean It [12"]
Shapes [CD]
Quantic - One Offs, Remixes & B Sides [CD]
One Off's, Remixes and B Sides EP [12"]
Shapes EP: Z [12"]
Off The Beaten Track (mix) [CD]
Mishaps Happening [LP/CD]
Apricot Morning [LP/CD]
The 5th Exotic [LP/CD]

QUANTIC SOUL ORCHESTRA:
End Of The Road [7"]
Pushin' On [LP/CD]
Stampede [LP/CD]

Εδώ το "Perception", από το Mishaps Happening (2004).

Tuesday, June 06, 2006

i_mage

JPG till we die

"The Image as it is.
As-Found is our creative response to the trillions of images available on the Internet.

The ‘As’ in As-Found stands for the perfection we perceive in these images. These images, as they have been found, are perfect in our eyes, and we want to showcase them here, giving them a new space in which to be contemplated. Showing them in the context of this site gives them new value.

We often choose images for different qualities than those which were intended to be seen. Therefore the creator is often irrelevant.

If the image has been made by a contemporary artist we don’t want to know about it, because images created with multiple interpretations in mind are useless to us."

Ένα side project της... απόλυτης new media εταιρείας hi-res (θυμάστε την οθόνη led πίσω από τους massive attack στο Λυκαβηττό ή το site της ταινίας "Requiem for a dream";)

Monday, June 05, 2006

Εξαίσιο


Εξαίσιο...
Έχω ξεχάσει ποια ήταν η τελευταία φορά που είδα τυπωμένο το επίθετο "εξαίσιο" ή πότε άκουσα κάποιον να το χρησιμοποιεί για να εκθειάσει κάτι. In fact, η λέξη είναι τόσο "πασέ" που μπορεί να μην αναγνωρίζεται πια ως μέρος του ελληνικού λεξιλογίου.

Ήταν όμως η μοναδική λέξη που αυθόρμητα αναδύθηκε στο μυαλό μου παράλληλα με τους τίτλους τέλους της ταινίας του Tim Burton, The Corpse Bride.


If I touch a burning candle I can feel no pain.
In the ice or in the sun it's all the same.
Yet I feel my heart is aching.
Though it doesnt beat, it's breaking.
And the pain here that I feel... try and tell me it's not real.
I know that I am dead... yet it seems that I still have some tears to shed.


...

UPD: Vincent, by Tim Burton (1982)

Sunday, June 04, 2006

ΑΡΡΥΘΜΗτική

[...]Αν πριν από 60 χρόνια ήταν οικοδομημένο το 17,7% της έκτασης του Λεκανοπεδίου, σήμερα έχει χτιστεί το 68,5%. Σήμερα, μέσα σε 544 τ.χλμ. στοιβάζονται 4 εκατ. άνθρωποι, 1.500.000 νοικοκυριά, 1.700.000 μαγαζιά και γραφεία σε ένα αδιάκοπο άναρχο μπετόν και κυρίως 2 εκατ. αυτοκίνητα, 2.500 λεωφορεία, 16.000 ταξί, οχήματα που διανύουν όλα μαζί 17.940.000.000 χιλιόμετρα το χρόνο, πάνω σε 8.600 χιλιόμετρα διπλοπαρκαρισμένων και προβληματικών δρόμων [...]...ενώ μετακινούμαστε με το Ι.Χ. μας στο κέντρο, μένουμε πλέον στα προάστια -μόνο το 28% των Αθηναίων του '80 έχουν απομείνει εντός των διοικητικών ορίων πρωτευούσης-, κυρίως στα βόρεια προάστια, παραβλέποντας ότι το φονικό νέφος εδρεύει επίμονα και εκεί.


Καθημερινή της Κυριακής
Φύλλο 4ης Ιουνίου 2006 (σελ. 28)

Friday, June 02, 2006

Generation GAP

Σχετικά με αυτό που πραγματεύεται το post του old-boy που δημοσιεύτηκε και εδώ, στο blog του ANemos, ένας καλός φίλος, ο aMUSiC (που δεν έχει δικό του blog) θέλησε, μέσω του VJay's Club να postάρει τη δική του άποψη για το εν λόγω κείμενο.




"Πάντως δεν έχει και άδικο ο συγγραφέας.. Όσο πιο σιχαμένη γίνεται η κοινωνία, τόσο πιο πολύ αποστειρώνεται. Πραγματικά είναι να αναρωτιέται κανείς πως επιβιώσαμε!!.. Όχι βέβαια ότι δεν έβγαλαν και οι γενιές μας (και οι προηγούμενες) ένα κάρο χαζοχαρούμενα.. Απλά μάλλον μας πειράζει το είδος των χαζοχαρούμενων =)
Μήπως εν τέλει τώρα που μεγαλώσαμε, έχουμε αρχίσει να μην καταλαβαίνουμε τη νέα γενιά;.. Όπως δεν μας καταλάβαιναν εμάς τότε οι προηγούμενες;
Και πρέπει να συμβούν πολύ χοντρά πράγματα για να το συνειδητοποιήσει κάποιος. Όπως ας πούμε η νίκη των Lordi στην Eurovision. Ανεξάρτητα από το αν το κομμάτι τους ήταν καλό ή κακό (που για μένα ήταν απλά ένα συμπαθητικό rock κομματάκι, σχεδόν κλεμμένο από Alice Cooper), οι Lordi εκτέλεσαν κοινωνικό έργο. Έδωσαν στις παλαιότερες γενιές να καταλάβουν ότι οι ρυθμοί είναι πολύ πιο γρήγοροι (και γρηγορότερα αυξανόμενοι) από όσο πίστευαν ότι είναι..
Δεν έχω πατήσει ακόμα τα 30.. και παρ' όλο που είμαι (ή προσπαθώ να είμαι) μέσα στα πράγματα.. έχω ήδη χάσει την μπάλα. Και η πιο φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου, είναι αυτό το οποίο δεν καταλαβαίνει να το καταδικάζει.
Δεν είναι κακό να μένεις πίσω. Έτσι ήταν ανέκαθεν ο άνθρωπος.. και έτσι θα είναι.. Ακόμα και η νέα γενιά που την ταχύτητά της την μετράει σε Megabit.. κάποια στιγμή θα μείνει πίσω.. και ίσως για αυτή τη γενιά θα χρειαστεί πολύ λιγότερος χρόνος. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίζεις το ότι έχεις μείνει πίσω.. και να το απολαμβάνεις."

Γκύζη Rider

The Corolla Tales

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα, στις παλιες αγαπημένες μου γειτονιές. Εκεί που όταν ξαναβρίσκομαι -δήθεν- τυχαία το μάτι στέλνει κατευθείαν σήμα στο κουτί του υποθαλάμου.

Κι αφού χορτάσω σεροτονίνη (μίγμα εκρηκτικό με την καφεΐνη) γκαζώνω και ιδροκοπάει η μηχανή της λιωμένης Corolla. Τα ξιγκόθρεφτα από τον παχύ αέρα των προαστίων πνευμόνια μου πονάνε, όταν επιστρέφω εκεί. Στο κέντρο της Αθήνας.


Το βλέμμα έρπει πάνω στους τοίχους της. Αναζητάει σημάδια πολιτισμών που έχουν εκλείψει. Εντέλει συναντά τη γραμμική Β' του σήμερα. Και αίφνης οι άμπιεντ ήχοι εξασθενούν. Σχεδόν σιωπή. Μόνο ένα arpeggiator που έχει συντονιστεί με το Σταμάτη και το Γρηγόρη του φαναριού, ακούω. Ανθρωπάκια που ρεϊβάρουν με ωράριο. Οκτώ - τέσσερις.


Θα τη λατρέψουν κι εκείνοι την Αθήνα. Όχι το τοπίο, όσο το randomness. Θα τους σκάσουν ευκαιρίες, αναποδιές, θα δημιουργήσουν, θα φάνε τη μεταμοντέρνα σφαλιάρα. Θρανία, έδρανα, γραφεία, οθόνες, τζακούζι, χειρουργεία. Κι όλα αυτά μέσα στην πόλη που τους θρέφει το υποσυνείδητο. Στην πόλη που θα τους αγκαλιάσει στοργικά πριν την κατάποση.

Thursday, June 01, 2006

DIY VJ - PIX & MIX


Το κάλλιστο Channel 4 και το παρακλάδι του Ideas Factory έχουν αναλάβει το θεάρεστο έργο να καθοδηγήσουν κάθε ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα στα σωστά μονοπάτια της λεγόμενης creative industry. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας αποτελεί και το Pix and Mix. Ένα microsite αφιερωμένο εξ'ολοκλήρου σε όσους και όσες αρέσκονται να οπτικοποιούν τον ήχο στις απανταχού Clublands.

Το εισαγωγικό σημείωμα της αρχικής σελίδας αναφέρει:

"Οι VJays (Video Jockeys) εξελίσσονται ταχύτατα στο μεγαλύτερο γεγονός (thing) των Clubs και των Μουσικών events γενικότερα, μετά την ανακάλυψη των ηχείων."

Το site προσφέρει ένα software που τεστάρει κανείς την ικανότητά του να μιξάρει εικόνες με μουσική, σου δίνει έτοιμα κλιπάκια για να παίξεις, έχει online μαθήματα για πιο εξελιγμένους, καθώς και links προς τα πιο δημοφιλή προγράμματα VJing.

Σε μια χώρα που το clubbing αλλά και οι συναυλίες μόλις έχουν αρχίσει να ξεπερνούν τη φάση "ποτό σε χέρι με αγκύλωση - υψωμένο φρύδι - κόβω φάτσες" και "DJ O,ti nanai plays O,ti tou Katevei", τι προοπτικές μπορεί να έχει αυτό που με τόση αυτοπεποίθηση αναφέρει το Pix and Mix ως "the most cutting-edge art-form to emerge in the new millennium.";