<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Tuesday, January 31, 2006

Nam June Paik (1932 - 2006)


Ο παππούς της Video Art, Αμερικανο-Κορεάτης καλλιτέχνης Nam June Paik πέθανε στις 29 Ιανουαρίου στο σπίτι του στο Miami.

"Art is just fraud. You just have to do something nobody else has done before" - N.J.Paik

Monday, January 30, 2006

Das Parfum

Στα λύκεια του τέλους των 80's - αρχών 90's, ήταν με διαφορά η νούμερο ένα απάντηση στo σετάκι ερωτήσεων "ποιο βιβλίο σου άρεσε περισσότερο; / διάβασες πρόσφατα;". Αργότερα, το φαινόμενο συνεχίστηκε και εξαπλώθηκε σε πρωινάδικα, εκπομπές lifestyle, συζητήσεις σε φαναρτζήδικα, συνεντεύξεις σε περιοδικά (μετά την ερώτηση "Ποιο από τα δύο παίζει μεγαλύτερο ρόλο, οι επιλογές ή οι επιρρόες;").

Μπασκετμπολίστριες, δικηγορίνες, σύζυγοι πολιτικών, εκδιδόμενες γυναίκες, εντομολόγοι, μπαλαδόροι. Όλοι(-ες) το είχαν διαβάσει ή υποστήριζαν ότι το είχαν διαβάσει και τους είχε μαγέψει, επηρρεάσει, γοητεύσει, διακορεύσει.

Τώρα, τριάντα χρόνια μετά τη πρώτη του έκδοση, το βιβλίο για το οποίο είχαν ενδιαφερθεί μεγάλοι σκηνοθέτες για να το μετουσιώσουν σε ταινία (μεταξύ των οποίων και ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που, εντέλει, αποφάνθηκε ότι είναι unfilmable), βρίσκεται ήδη προσαρμοσμένο σε μορφή σεναρίου, ενώ τα γυρίσματα έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί.

Ο σκηνοθέτης που ανέλαβε το "τόλμημα", είναι ο Tom Tykwer ("Run Lola Run"), ενώ, ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, συγκαταλέγεται ο Dustin Hoffman.

Μιλάμε βέβαια για το "Άρωμα" του Πατρίκ Ζυσκίντ.

Friday, January 27, 2006

Like a rolling stone

Blogs που ανοίγουν, blogs που κλείνουν, blogs που αναθεωρούν, blogs που βελτιώνονται και blogs που χειροτερεύουν.

Κάποιος που τα παρατηρεί εξ’ αποστάσεως μπορεί να απορεί, να κοροϊδεύει, να τα βρίσκει περιττά, ελιτίστικα, υπέρ του δέοντος αυτοαναφορικά. Ένα τυχαίο πληθυσμιακό δείγμα που αλληλεπιδρά. Κάτι σαν να έπιασε βροχή στη στάση των λεωφορείων και άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι μαζεύτηκαν κάτω από το υπόστεγο. Κάποιος άλλος μπορεί να τα βρίσκει ως αστείρευτη πηγή εύκολου content (άσχημη λέξη, ειδικά επειδή συγγενεύει ηχητικά με το contempt [=περιφρόνηση]).

Ακόμα κι αν υπάρχουν συγκρούσεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει στασιμότητα.

Έτσι όμορφα κυλάει η ελληνική blogόσφαιρα. Και όπως έλεγαν οι παλιοί πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει.

Ο τίτλος του post είναι παρμένος από το τραγούδι του Dylan που ντύνει την καινούρια διαφήμιση της κοκακόλας

Thursday, January 26, 2006

Τουμωρου


- Nάτοι, μπέμπα, αυτοί είναι.
- ...αγκού!

Melting Spot


Δε θα ήταν υπέροχο όπως λιώνει σιγά-σιγά και δημιουργικά η θεόσταλτη white powder, να έλιωναν και τα προβλήματα όσων υπέφεραν, αλλά και οι ορέξεις των Media να τα εκμεταλλεύονται;

(με βρίσκω πολύ mainstream σήμερα)

Wednesday, January 25, 2006

chi_L_dren in the S_ky with D_iamonds

- Τι χρώμα έχει το χιόνι, Εκτωράκο;
- Μπλέ!


απο τηλεφωνική συνομιλία με τον δύο ετών ανηψιό μου

Snow Against the Machine~

Monday, January 23, 2006

Argolida Easter Report

Κρέας και κλαρίνο, stop.

Friday, January 20, 2006

Time goes by...


...so slowly.

Εκ βαθέων...

(oops! Sorry Monitor!)

My own Friday's random shitlist

- Το Meta-blogging
- Η Αρχαιολατρεία
- Ο Εθνικισμός / -στες / ρατσιστές / ομοφοβικοί
- Οι άνθρωποι που δεν απαντάν στην "καλημέρα" μου
- Η λεπτή "κρούστα" της ειρωνίας
- Η χοντρή "πέτσα" του κυνισμού
- Τα ακριβά βενζινάδικα
- Το πλήκτρο "insert"
- Η έκφραση "θα δούμε"
- Τα Blockbusters που δείχνουν αμερικάνικες σημαίες να κυματίζουν
- Ο,τιδήποτε προσπαθεί να εντυπωσιάσει λόγω μεγέθους (design, τέχνη, μουσική)
- Τα σκυλιά που κατουράνε τις ρόδες της Corolla (μοντέλο '83)/Swift (μοντέλο '97)
- Τίτλοι που περιέχουν τη λέξη "Πύλες" (κολάσεως, ανεξήγητου, εξηγίσιμου κλπ.)
- Το κάπνισμα στο μπαλκόνι με -3 βαθμούς κελσίου
- Τα τσίρκα
- Oι Korn / Slipknot και οι συναφείς Nu/Post/Meta Metal (οι Tool εξαιρούνται)
- To φάσκειν και αντιφάσκειν
- Οι Friday random shitlists

Thursday, January 19, 2006

Ladislas Starevich: O πρωτοπόρος

Αν και θεωρητικά το πρώτο animation που δημιουργήθηκε ποτέ είναι το “The Enchanted Drawing” (warning: 12,7mb) του J. Stuart Blackton για την εταιρεία του Thomas Edison, με ημερομηνία παραγωγής 16 Νοεμβρίου 1900 και «πατέρας» των cartoons θεωρείται ο Γάλλος σκιτσογράφος Émile Cohl (1857 - 1938), δεν πρέπει να ξεχνάμε τη συμβολή στην πρόοδο του genre του Ladislas Starevich, του πρώτου animator στην ιστορία του Ρωσικού κινηματογράφου.

Γεννημένος στη Μόσχα το 1882, αλλά με καταγωγή από την Πολωνία, ο Starevich μεγάλωσε στο Kaunas της Λιθουανίας και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Ασχολήθηκε με διάφορα πράγματα έως ότου το 1910 που τον βρήκε διευθυντή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Kaunas.

Εκεί δημιούργησε τέσσερις ταινίες μικρού μήκους με κεντρικό θέμα τη ζωή των εντόμων. Στην τέταρτη ταινία ο Starevich έχοντας ραντεβού με την Ιστορία (τι έκφραση!) θέλησε να απεικονίσει τη μάχη μεταξύ δύο σκαθαριών της συνομοταξίας Lucanus, αλλά τα έντομα, με το που έβλεπαν τα φώτα του πρόχειρου σκηνικού, το έριχναν στον ύπνο. Έχοντας δει το ταινιάκι "Les allumettes animées" (1908) του Emile Cohl, o Starevich αποφάσισε να «σκηνοθετήσει» τη μάχη αφαιρώντας ό,τι κινείται (πόδια, δαγκάνες κλπ.) από τα κουφάρια δύο εντόμων και ξανακολλώντας τα με κερί στα σώματά τους δημιουργώντας ουσιαστικά δύο μαριονέτες.

Χρησιμοποιώντας την τεχνική stop-motion, γύρισε τo "Lucanus Cervus" (1910) που αποτελεί την πρώτη ταινία με μαριονέτες και ολοκληρωμένη πλοκή, αλλά και την πρώτη ταινία animation στην ιστορία του Ρωσικού κινηματογράφου.

Το 1911 μετακόμισε στη Μόσχα και μέχρι την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου γύρισε πάνω από είκοσι ταινίες με την ίδια τεχνική και παρόμοια συμπεριφορά στους πρωταγωνιστές του. Από εκείνες τις ταινίες το “The Beautiful Leukanida” (1912) γνώρισε πανευρωπαϊκή αναγνώριση (ένας Άγγλος κριτικός «μάσησε» και νόμισε πως τα έντομα ήταν ειδικά εκπαιδευμένα!) ενώ το “The Ant and the Grasshopper” του χάρισε ένα παράσημο από τον Τσάρο. Όμως η καλύτερη δουλειά του θεωρείται από πολλούς ειδήμονες το “The Cameraman’s revenge” (1912). Μια ταινία γεμάτη κυνισμό σχετικά με την απιστία και τη ζήλια που επικρατεί στο βασίλειο των εντόμων.

Λόγω των πολιτικών ζυμώσεων της εποχής που ακολούθησε ο Starevich μετακόμισε στη Γαλλία, αφού πρώτα είχε γυρίσει πάνω από 60 ταινίες για διάφορες ρώσικες κινηματογραφικές εταιρείες. Εκεί συνέχισε να εργάζεται μιξάροντας live action με stop-motion τεχνικές και το απόγειο της δουλειάς του (που στο μεταξύ είχε γίνει πιο ‘λυρική’) είναι η ταινία “La roman de Renard” (1939) που του πήρε 10 χρόνια για να την ολοκληρώσει.

Ο Ladislas Starevich πέθανε το Φεβρουάριο του 1965 ενώ εργαζόταν επάνω στην ταινία “Comme chien et chat" [Like Dog and Cat], που τελικά δεν ολοκληρώθηκε από τους συνεργάτες του σε ένδειξη σεβασμού. Ήταν ο μοναδικός ευρωπαίος animator που το όνομά του ήταν γνωστό μεταξύ των Αμερικανών συναδέλφων του πριν τη δεκαετία του 60. Το σύνολο της δουλειάς του χαρακτηρίζεται από έντονες δόσεις black humor αλλά κυρίως από μια ανήμερη και αχαλίνωτη φαντασία.

Tuesday, January 17, 2006

Memory Lapse


Τι θα είχε μέσα στο τσαντάκι του σήμερα;

- Laptop
- iPOD
- PSP (Playstation Portable)
- PDA / Palmtop / iPAQ
- Κινητό
- Card Reader
- Ψηφιακή Φωτογραφική Pocket
- Ψηφιακή Φωτογραφική DSLR
- Διαστημική Στολή
- Το Διαστημόπλοιο-ξυπνητήρι(σταθερή αξία)
- ...;

Εσύ κι εγω...

Στo τελευταίο τηλεοπτικό της Lacta, ακούγεται ένα μουσικό κομμάτι -χαλί- ελληνικών στίχων, όπως πλέον συνηθίζεται μετά το trend των micro και των Raining Pleasure, που μου κίνησε αρκετά την περιέργεια.

Γυναικεία φωνητικά (Ανδριάννα Μπάμπαλη - thanks Areth), μουσική "ποπ" μπαλλαντοειδές, ενώ η εικόνα δείχνει ζευγάρι που αποχωρίζεται σε αεροδρόμια, ρομαντισμός διάχυτος (τι κάλα!), ξανασμίγουν και τέτοια. Κάποια στιγμή το κομμάτι κάνει ένα κρεσέντο και η μουσική σταματάει. Και τότε σκάει ο στίχος - ντουβάρι (μια οκτάβα πάνω - για έμφαση):

"Εγώ κι εσύ, θα πει Θεός".

Δεν άκουσα, πως είπατε, ορίστε;

Τι πάει να πει "Εγώ κι εσύ, θα πει Θεός"; Τι ΣΚΑΤΑ σημαίνει αυτό το πράγμα; Πως "μόνο όταν σμίγουμε γινόμαστε το τέλειο"; Ποιος Θεός; Ο φτερωτός θεούλης Έρως; Ποια "εσύ" και ποιος "εγώ"; Πως σου έσκασε αυτή η ιδεούμπα; Μια σοκολάτα διαφημίζεις ρε μαν. Την έχεις πασπαλίσει και με λίγη ρομάντζα τύπου "το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής σου". Αλλά αυτή την βαρύγδουπη, επιφανειακή μπαρούφα τι την ήθελες; "Εγώ κι εσύ θα πει Θεός".

Και για να εξηγούμαι, το post δεν θίγει το θρησκευτικό κομμάτι. Ας έλεγε και "Αλλαχ", "Βούδας" ή "Κρισναμούρτι". Αδιάφορο. Μου τη σπάει όμως αυτή η υπέρμετρη αποθέωση του ερωτικού στοιχείου -με παύση της μουσικής και acapella- για να πουλήσουμε τη σοκολατίτσα. Κόψε κάτι λοιπόν. Κόψε κανά κομμάτι από το προϊόν και φάτο να κουλάρεις. Και ξανασκέψου τη μουσικούλα πριν την κοτσάρεις δίπλα στο copy. Άντε μπράβο!

Μήπως εννοείς "Εγώ (Lacta) κι εσύ (καταναλωτή) θα πει Θεός (κέρδος)"; Τότε πάω πάσο.

Monday, January 16, 2006

Eye Toy: Play 3

Pure Escapism!
Το να έχεις μια κάμερα με motion detector στερεωμένη επάνω στην τηλεόραση και συνδεδεμένη με την κονσόλα και να μπαίνεις ο ίδιος μέσα στο παιχνίδι. Και να ξεχνάς τι ώρα πήγε. Εσύ και μερικοί φίλοι. Και να προσπαθείς να μην κάνεις φασαρία για να μην ξυπνήσει το μωρό. Και να κουνιέσαι σαν αυτονομημένο ελατήριο. Και να μην μπορείς να σταματήσεις να γελάς. Και να είσαι on your early thirties με παιδί, γυναίκα, χρέη στην τράπεζα. Και να μην έχεις ενοχές για τίποτε από τα παραπάνω.

Γιατί το παιχνίδι σαν έννοια, σαν πράξη, σαν ανθρώπινη εκδήλωση δε σηκώνει ενοχές.

Thursday, January 12, 2006

Ελάχιστος

I was continuing to shrink, to become... what? The infinitesimal? What was I? Still a human being? Or was I the man of the future? If there were other bursts of radiation, other clouds drifting across seas and continents, would other beings follow me into this vast new world? So close - the infinitesimal and the infinite. But suddenly, I knew they were really the two ends of the same concept. The unbelievably small and the unbelievably vast eventually meet - like the closing of a gigantic circle.

I looked up, as if somehow I would grasp the heavens. The universe, worlds beyond number, God's silver tapestry spread across the night. And in that moment, I knew the answer to the riddle of the infinite. I had thought in terms of man's own limited dimension. I had presumed upon nature. That existence begins and ends in man's conception, not nature's. And I felt my body dwindling, melting, becoming nothing. My fears melted away. And in their place came acceptance. All this vast majesty of creation, it had to mean something. And then I meant something, too. Yes, smaller than the smallest, I meant something, too.

To God, there is no zero..

Είναι ο επίλογος του “The Incredible Shrinking Man” (1957). Μιας απίστευτης ταινίας επιστημονικής φαντασίας, πολλαπλών αναγνώσεων, σκηνοθεσίας Jack Arnold (σκηνοθέτη των cheesy σίριαλ, «Η Βιονική Γυναίκα» και «Το πλοίο της Αγάπης»), που περιγράφει μεταξύ άλλων τις φοβίες του ανθρώπου μπροστά στην “ατομική εποχή”.

Wednesday, January 11, 2006

!!!



Δεν είναι με διαφορά το πιο κακοποιημένο και κακομεταχειρισμένο σημείο στίξης;

Tuesday, January 10, 2006

Στην Αθήνα μες στο κέντρο...

...φύτρωσε καινούριο δέντρο. Αντί για φρούτα ή καρπούς, παράγει Porsche Cayenne και Hummer.

ΔΕΝ εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι σε κάθε μεσοαστική γειτονιά της Αθήνας κυκλοφορούν κατά δεκάδες αυτά τα αυτοκίνητα. Καλά, ας μην αναφερθώ στα (πολύ) Βόρεια Προάστεια... Και εντάξει οι Cayenne. Κάτι το staus symbol, κάτι το ψώνιο, λες και 60.000 - 70.000 euro, δε γαμιέται, από τα χέρια ορισμένων εμπόρων περνά κάποια ποσότητα χρημάτων, τσοντάρουν μερικά ακόμα, βγαίνει. (Σιγά μη βγαίνει δηλαδή, αλλά τεσπα). Από την άλλη, κάποια μεγαλοστελέχη εταιρειών με Leasing (μακροχρόνια εκμίσθωση) βρίσκονται ανάμεσα στους κατόχους μπλα, μπλά μπλά...

Το άλλο το κτηνώδες τετράτροχο μνημείο στην ελεφαντίαση, όμως; Αυτό είναι μεγάλη ιστορία. Το πολιτικό αυτοκίνητο που προέκυψε από τα Αμερικάνικα στρατιωτικά οχήματα του πολέμου του Κόλπου και που καίει δέκα βαρέλια καύσιμο μόνο για το air condition, τι σκατά κάνει κάτω από το σπίτι μου; Που βρήκε τα λεφτά ο άλλος; Γιατί πήρε ένα ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ όχημα; Μήπως το θεωρεί το απόλυτο show off; Μήπως είναι θέμα libido; Μήπως δε θα 'πρεπε να με νοιάζει;

Ας μην αναφερθώ σε φόρους, οικολογική συνείδηση κλπ. αυτά είναι ψιλά γράμματα και κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός

Monday, January 09, 2006

Pro Evolution Sucker 5

Κυριακή απόγευμα, μετά το σεισμό. Γυναίκα και κόρη κοιμούνται αγκαλιασμένες μέσα. Κάθομαι στο σαλόνι σε κατάσταση "major tom to ground control". Με αργές κινήσεις πατάω το "on" της κονσόλας. Μετά το "eject". Ανοίγω το κουτί. Τα κόκκινα μάτια μου καθρεφτίζονται στην κενή επιφάνεια του δίσκου.

Τρία λεπτά αργότερα το παιχνίδι έχει ήδη φορτώσει. Η μουσική λούπα του interface έχει αρχίσει να με προειδοποιεί ότι πρέπει να πατήσω κάποιο κουμπί αν δε θέλω να κάψω περισσότερα εγκεφαλικά κύτταρα.

Πατάω το συμβολάκι 'x', παίρνω φόρα από τον καναπέ και ρίχνω μια βουτιά στην οθόνη. Για μια ώρα το 'μαγαζί' έχει κατεβάσει ρολά. Απ' το κούτελο κρέμεται η ταμπέλα "επιστρέφω αμέσως". Τα μόνα πράγματα που κινούνται στο χώρο είναι δύο αγκυλωμένοι αντίχειρες.

Από μακριά ακούγεται μια φωνή:

"einai kaneis Eto'o";

Thursday, January 05, 2006

Soundwaves

Η πρώτη φορά που συγκινήθηκα με αφορμή κάποιο τραγούδι ή μουσική, ήταν όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό τον απίστευτο δίσκο που εξέδωσε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα τo 1983, με τίτλο "Η ελληνική μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας". Συγκινήθηκα μέχρι δακρύων χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα γι' αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού, άρα και της πολιτισμικής του παράδοσης, αλλά και χωρίς να είμαι ελληνογκαγκά.

Η δεύτερη, ήταν πριν λίγες μέρες, όταν έβαλα στην κόρη μου ν' ακούσει αυτό το "διαμάντι" που λέγεται "Νανουρίσματα - διασκευές για μικρό οργανικό σύνολο". Ένα δίσκο του 1985 με ενορχηστρώσεις του Νίκου Κυπουργού, όπου η Σαβίνα Γιαννάτου ερμηνεύει νανουρίσματα από κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Μικρασίας. Συγκινήθηκα, χωρίς να έχω (πια) την παραμικρή σχέση με αυτό που λέγεται σύγχρονο έντεχνο ελληνικό τραγούδι, κλπ. κλπ.

Περιμένω εναγωνίως την τρίτη.

Εσας, ποιά μουσική σας συγκίνησε τελευταία; (έλα, η Κοκκίνου δεν πιάνεται)

Tuesday, January 03, 2006

Σάμπλινγκ #1

Σουντόκου. Μια εξηντάρα με τα ζαναξάκια και τα μποτοξάκια της. Τα σόου με τους ιταλούς μάγους και τις ντόπιες αναλώσιμες περσόνες. "...μια όαση στον κατακλυσμό των σκουπιδιών που απειλεί να μας πνίξει". Ποιος κατακλυσμός; Ποια σκουπίδια; Ποια όαση; Το Bios. Το Loop. To Luv. To Soul. Τα υψωμένα φρύδια με το τσιμπιδάκι. Τα μπατιριμένα κορμιά Σαββατο βράδι δίχως έρωτα. Στα decks ο διάσημος δισκοβόλος. Φωτογραφίζοντας τον Witkin, στο Big Fish. Δύο (2) φρι πρες με άποψη και εκατομμύρια σκλαβωμένοι στις πίστες. Μια γριά που κράζει κάτι αριθμούς στην τηλεόραση. Μια άλλη κυνηγάει ένα καλλικάντζαρο. Τα κρητικά είναι trendy. Μάνα, παράτα μας ήσυχους. Heavy words are so lightly thrown. Παντού, όμως! Στο χαρτί, στο πανί, στην οθόνη. Στο κεφάλι μας. Οι "αντάρτες" του Ιντερνετ. Οι αντάρτισσες του ΕΛΑΣ. Το αντάρτικο της αισθητικής (ποιανής;). Τα κωλόπαιδα που περιπλανιούνται σε όλη την Ευρώπη ψάχνοντας γενικώς. Τα πλάνα για το (γουότερ) μέλλον. Το παρόν που μας το πήραν. I was looking back to see if you were looking back at me to see me looking back to you. Οι μεν βλέπουν τους δε που παρακολουθούν και όλοι μαζί κοιτάμε μια οθόνη.
Which side are you on?

Monday, January 02, 2006

Γλεντοcopy


Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά επιστρέφω στο μετερίζι του μοντέρνου εκφραστικού μου μέσου έχοντας χώσει πρόχειρα το μυαλό στην κολότσεπη. Λίγο πιο μεγάλος, λίγο πιο κουρασμένος, λίγο πιο γονιός.
Αυτές ήταν οι φετεινές "γιορτές". Σαν ένα τραγούδι μινοράτο που καταλήγει σε ένα μεγαλειώδες ματζόρε.

Ευτυχία σε όλους.

Soundtrack επιστροφής: Reflections - Raining Pleasure.