<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Thursday, November 16, 2006

Το Γιότα

Το Γιοτάκι μου έχει αρχίσει να με αφήνει, σιγά σιγά.
Το Γιοτάκι είναι η μνημειώδης, θρυλική, ανυπέρβλητη, Toyota Corolla DX του '83. Μια εικοσιτριάχρονη, τροχοφόρος γριούλα. Ένα sedan που καλοσωρίσσαμε εγώ και η μάνα μου με πολύ μεγάλη χαρά το 1983, σαν να μπήκε ένα καινούριο μέλος στην οικογένεια. Είχε προηγηθεί ένα διαζύγιο, μια αλλαγή στέγης κι ένα 'καταραμένο Ford Escort που έχει πλέον σβηστεί από το μυαλό αμφοτέρων. Το 'στρώσαμε' με το πήγαινε-έλα στο εξοχικό του Αυλακιού. Ζωγράφου - Πρασσιές, σε 45 λεπτά!

Σε μία από αυτές τις εξόδους στο εξοχικό, κάνοντας διαγωνισμό ύψους βολής, με κάτι 'αλητάκια' της περιοχής, το χτύπησα κατά λάθος με μία πέτρα. Ακόμα θυμάμαι τις φωνές (με μια ελαφρά δόση reverb εξαιτίας του βάθους χρόνου) που μου έβαλε η μάνα μου. Ήταν από τις πρώτες φορές που αισθάνθηκα ότι κάτι άψυχο μπορεί να πονέσει, αλλά και να προκαλέσει πόνο! Όταν, πριν από μερικά χρόνια, μου το χάρισε η μάνα μου, είπε με σχεδόν σπασμένη φωνή "πάρτο από μπροστά μου, δεν θέλω ούτε να το βλέπω", και αφέθηκε στις ανέσεις ενός Opel Vectra.

Την κοιτάω από το παράθυρο του καπνιστηρίου στο γραφείο. Είναι ένα σχεδόν cult όχημα. Κάποτε το φωνάζαμε "το ασφαλίτικο", "το υποβρύχιο" (επειδή δεν μπορούσες να δεις έξω από την κάπνα), τώρα είναι απλά το Γιοτάκι. Τι περίεργα που φέρονται οι άνθρωποι στα αντικείμενα "συναισθηματικής αξίας". Στις λαμαρίνες. Ειδικά όταν έχουν συνδέσει περιόδους (καλές ή κακές) της ζωής τους μ' αυτές.

Φοράει φαγωμένα λάστιχα από τα σπινιαρίσματα στις στροφές (πισωκούνα - τί χαρακτηρισμός!). Έχω να της αλλάξω λάδια από το ... ούτε θυμάμαι, καίει κάτι λιγότερο από ένα Hummer, γιατί κάποιος έξυπνος μάστορας της έχει ανεβάσει το ρελαντί για να μην σβήνει, κατά καιρούς με αφήνει, αλλά μέχρι και ψυχοθεραπεία αντιμετώπισης φοβιών στα δίτροχα μου έχει κάνει, αυτό το αυτοκίνητο! Καμμιά φορά τη βρίζω. Την απειλώ ότι θα την πετάξω σε έναν γκρεμό που έχω ανακαλύψει στην Πεντέλη. Κι όμως, όλο με αυτή τριγυρίζω στα "εξωσυζυγικά ξεπορτίσματα" και, ενίοτε, τρώω και καμμιά κλήση (ο crazy monkey και ο Γιάννης θυμούνται...). Δύο φορές όλες κι όλες έχω βάλει τη μικρή μέσα στο Γιοτάκι. Τη μία με κλάμματα.

Σήμερα, στο γυρισμό προς το σπίτι, θα χαϊδέψω τη μικρή ουλή (μια χωροχρονική λακκουβίτσα) που κοσμεί ακόμα τον ουρανό της από την πέτρα που της πέταξα τότε. Θα νιώσω και πάλι λίγο πόνο. Πόνο παλαιάς κοπής.

1 Comments:

Blogger sensualmonk said...

εμένα με συγκίνησε περισσότερο το 'στρώσιμο' [εμείς το λέγαμε 'ροντάρισμα' :-)]: φοβερές εκδρομές - πρώτα κοντινές [σούνιο, βραυρώνα], μετά πιο μακρινές [υλίκη, δελφοί]...

1:23 PM  

Post a Comment

<< Home