<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Thursday, June 15, 2006

τέταρτο


Το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» ήταν ο πρώτος δίσκος που πήραμε όταν έφερε ο πατέρας μου το πικάπ από την Ιαπωνία. Ήμουν 10 χρονών και γρήγορα έμαθα να το χειρίζομαι μόνος. Μέγα κατόρθωμα! Άκουγα το δίσκο σα χαζός για μέρες, μην μπορώντας -ελλείψει reference- να τον ταξινομήσω στο κεφάλι μου. Με συντρόφευε στο διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων. Αργότερα, όταν παρατήρησα ότι από την πίσω πλευρά του εξώφυλλου υπήρχαν κείμενα, κάθε φορά που τον άκουγα, διάβαζα τις σημειώσεις που συνόδευαν τα κομμάτια, παραμερίζοντας τα υπόλοιπα αναγνώσματά μου. Κείμενα αλλόκοτα για ένα παιδικό μυαλό. «Μια γυναίκα μόνη στην Πέμπτη Λεωφόρο», «ο Κύριος Νολλ». Με τρόμαζε το ακατανόητό τους.

Αργότερα ήρθαν σπίτι το “Reflections”, το “Sweet movie”, η “Πορνογραφία”, η “Ρωμαϊκή Αγορά”.

* * *

Προσδοκούσα να νιώσω ηλεκτρισμό να διαπερνά το κεντρικό νευρικό σύστημα και να κατακεραυνώνεται ο εγκέφαλός μου , όταν πριν από δεκαπέντε χρόνια του έσφιξα το χέρι. Μας είχε συστήσει η τελευταία του μούσα, την οποία όλοι στην -τότε- παρέα θαυμάζαμε και την ακολουθούσαμε κατά πόδας, όπου εμφανιζόταν. Όμως, όπως γίνεται συνήθως με τις μεταφυσικές προσδοκίες μας, ψιλοαπογοητεύτηκα με την χλιαρή, υγρή χειραψία συνοδευόμενη από ένα «χαίρω πολύ». Κράτησα την παλάμη του σφικτά και με τα δυο μου χέρια.

«Εγώ να δεις πόσο χαίρομαι, φώτισέ με τώρα», ψέλλισα. Κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι για ένα τέταρτο. «Τέταρτο», σαν τον τίτλο του περιοδικού του. Ήμουν 17 και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη, μόνο τον κοίταζα. Άρχισα να καπνίζω Davidoff.

Δεν ξανάκουσα ποτέ το «Χαμόγελο της Τζοκόντα» μετά που πέθανε. Πάνε δώδεκα χρόνια, σαν σήμερα.


Η φωτογραφία είναι από το εξαιρετικό επίσημο site του.

12 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

Έχω αρχειοθετημένα όλα τα "Τέταρτα".ΟΛΑ. Είσαι βέβαια μικρότερός μου αλλά σε κάποιους από μας ο Χατζιδάκις έκανε μεγάλη ζημια ( με την καλή αλλά κ την κακή έννοια). Ο χατζιδακισμός ήταν ένας τρόπος να διαφοροποιείσαι ( ή να προσπαθείς να διαφοροποιήσαι) από το συρμό της εποχής, ίσως όμως δεν έπρεπε να τον έχουμε πάρει τόσο σοβαρά. :-)

Τώρα μπορώ κ βλέπω για παράδειγμα ότι κληροδότησε αρκετά μπάζα στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Γιατί το έκανε αυτό; Δεν μπορεί να μην έβλεπε ότι δεν άξιζαν τίποτε.

3:12 PM  
Blogger spyros said...

Δεν πρόλαβε να με πάρει το "κύμα". Μόνο οι "μετασεισμοί". Πιστεύω πως όυτε ο ίδιος θα ήθελε να τον πάρει κανείς ΤΟΣΟ σοβαρά όσο περιγράφεις. (Ίσως βέβαια να έχω και άδικο).

Αξιοζήλευτο το αρχείο σου...

Να ειμαι ειλικρινής μαζί σου; Δεν ακούω έντεχνο. Και τα ελληνικά μου ακούσματα πια, είναι μετρημένα στα δάκτυλα. Αλλά συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με την τελευταία παράγραφο.

3:21 PM  
Blogger newManifesto said...

τι υπέροχος δίσκος ... αν κκαι εκνευρίζομαι να τον ακούω στο μετρό σε εκδοχή musak

3:46 PM  
Blogger spyros said...

mani, γενικώς έχουν ασελγήσει επάνω στο έργο του ουκ ολίγες φορές, αλλά αυτό με το muzak-μετρό (αλλά και στα αεροπλάνα) παραπάει.

4:22 PM  
Blogger polyvios eupatridis said...

12

4:31 PM  
Blogger jane said...

1. ποιους θεωρείτε εσεις σκουπίδια? την πασπαλά, την καγιαλόγλου, ακόμη και τον δεληβοριά?
2. τι σχέση έχει η μουσική του χατζ με το έντεχνο? γιατί εγώ όταν ακούω 'έντεχνο' σκέφτομαι τον κότσιρα και τον θαλασσινό και πιστέψτε με, από αυτους προτιμώ τον χριστοδουλόπουλο

5:00 PM  
Blogger provato said...

ΦΑΚ! δηλαδή του έσφιξες το χέρι; ΖΗΛΕΥΩ!!!! ΦΑΚ!

:-))

5:47 PM  
Blogger spyros said...

jane, δε μίλησε κανείς για σκουπίδια, I think... μια απόπειρα κριτικής έγινε.

Πρόβατε μην γίνεσαι ζουλιάρης! :-P

6:01 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Είμαι περήφανος για το αρχείο εντύπων μου. Ειδικά για το " Τέταρτο" γιατί το αγόραζα με τα πενιχρά μου οικονομικά, άσε που δεν καταλάβαινα ούτε τα μισά απ'όσα διάβαζα κ δεν υπήρχε κ το Google να googlisoyme... Τα υπόλοιπα αξιόλογα ( τα τεύχη του "Ζυγού" κ οι παλιές "Εικόνες" είναι κληρονομιά). Τα άλλα είναι χαρτοποντικίαση, δώρα κ αγορές. Θέλω να πιστεύω πως τα έντυπα κ οι εφημερίδες δεν θα πεθάνουν ποτέ. :-)

Jane. Ελάτε. Χρησιμοποιώ τον όρο " έντεχνο" για να συνεννοηθούμε. Θέλετε να το πούμε κλασική μουσική; Μαρία; Πείτε όπως θέλετε εξάλλου ο όρος είναι προβληματικός κ δεκτικός στο ξεχείλωμα.

Επιτρέψτε μου να έχω την άποψη κ πάρτε την όσο αξίζει,δηλαδή καθόλου, πως ο Λέκκας, ο Λιούγκος, η Καγιαλόγλου κ η Πλάτωνος είναι υπερτιμημένοι, στην καλύτερη περίπτωση. Ένας Κηπουργός βγήκε.

Όσο για τον Δεληβορριά μάλλον κάνετε χιούμορ.

7:00 PM  
Blogger sensualmonk said...

'μπάζα';! που μάλιστα τα 'κληροδότησε';! ξεχνάμε την ανάλαφρη κίνησή του ανάμεσα σε μουσικά είδη και ανθρώπους, με τους οποίους είτε συνεργάστηκε, είτε ενεθάρρυνε [από καζαντζίδη και πίτσα παπαδοπούλου, μέχρι νέο κύμα, χάνομαι γιατί ρεμβάζω, νικολαΐδη, σπάθα κ.λπ.]; θαρρώ δεν του αξίζουν τόσο πονεμένοι, 'σοβαροί' απολογισμοί. [δεν φταίει ο χατζιδάκις για τους ατάλαντους 'έντεχνους' - όπως δεν φταίει ο σεφέρης για τους ατάλαντους πεζολογούντες]. μακάρι να 'κληρονομούσαμε' όλοι μια πρέζα από την δική του παιγνιώδη σοβαρότητα [εκτός εισαγωγικών]. προσωπικά, βρίσκω πως ο κυπουργός είναι ο μόνος τόσο άξιος 'επίγονος' συνθέτης, αλλά με επαρκώς προσωπική 'φωνή'. η πλάτωνος, 'μπάζο' if you must [κι ας ανατριχιάζω και μόνο να το ακούω - περί ορέξεως θα μου πείτε, αλλά πόθεν απωλέσθη η αστική κοσμιότης;], αλλά εξαρχής έστεκε μόνη της - και παρ' ολίγον να γίνει [ίσως και νά 'γινε, παρά το περιορισμένο χρονικά έργο της] ένας 'άλλος' χατζιδάκις. εν κατακλείδι: ουδείς αναμάρτητος - αλλ' έστω και μένοντας στους ερμηνευτές που χρησιμοποίησε [ναι] και πρώτος ανέδειξε, το 'κληροδότημα' της [χατζιδακικής, αυστηρά και μόνο] μούσχουρη, του μούτσιου, του ρωμανού, της νταντωνάκη και της πασπαλά, μου φαίνεται πως μάλλον βαραίνει περισσότερο από τους λοιπούς - που ναι μεν γίνονταν [όλοι] χρυσάφι στα χέρια του, αλλά δεν μπόρεσαν αυτό το χρυσάφι να το κρατήσουν αθάμπωτο όταν έλειψε εκείνος.

11:08 PM  
Blogger Ektwras said...

κανενας νεοτερος δεν τον φτανει,
κριμα.

Ειναι μυθος.
Ποτε δεν εκανε επιλογες που να προσβαλουν το περελθον και την ιστορια του οπως καποιοι κατα τα αλλα εξειρετικοι συνθετες μουσικοι που ζουν μεχρι σημερα...

8:58 PM  
Blogger jane said...

Αθηναίε, μόνο για τον Λέκκα συμφωνώ (ποιος ξεχνάει την ασέλγεια επί του 'είμ' αητός χωρίς φτερά'?)
η καγιαλόγλου έχει μαγική φωνή το ίδιο και διάφοροι άλλοι που αξιοποίησε. οι δυστυχείς όμως μετά από εκείνον δεν κατάφεραν να βρούν τίποτε αξιόλογο να τραγουδήσουν.
ο κυπουργός είναι επίσης συμπαθέστατος, αλλά μικρού βεληνεκούς.

12:12 PM  

Post a Comment

<< Home