<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Thursday, January 05, 2006

Soundwaves

Η πρώτη φορά που συγκινήθηκα με αφορμή κάποιο τραγούδι ή μουσική, ήταν όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό τον απίστευτο δίσκο που εξέδωσε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα τo 1983, με τίτλο "Η ελληνική μουσική παράδοση της Κάτω Ιταλίας". Συγκινήθηκα μέχρι δακρύων χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα γι' αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού, άρα και της πολιτισμικής του παράδοσης, αλλά και χωρίς να είμαι ελληνογκαγκά.

Η δεύτερη, ήταν πριν λίγες μέρες, όταν έβαλα στην κόρη μου ν' ακούσει αυτό το "διαμάντι" που λέγεται "Νανουρίσματα - διασκευές για μικρό οργανικό σύνολο". Ένα δίσκο του 1985 με ενορχηστρώσεις του Νίκου Κυπουργού, όπου η Σαβίνα Γιαννάτου ερμηνεύει νανουρίσματα από κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Μικρασίας. Συγκινήθηκα, χωρίς να έχω (πια) την παραμικρή σχέση με αυτό που λέγεται σύγχρονο έντεχνο ελληνικό τραγούδι, κλπ. κλπ.

Περιμένω εναγωνίως την τρίτη.

Εσας, ποιά μουσική σας συγκίνησε τελευταία; (έλα, η Κοκκίνου δεν πιάνεται)

21 Comments:

Blogger CrazyMonkey said...

Μπορεί να βγώ εκτός θέματος αδερφέ, αλλά θα πω Enya-Amarantine και -όχι συγκίνησε αλλά ταξίδεψε- το τελυταίο mix του Hiroshi.

(Αύριο μπορεί να απαντήσω κάτι άλλο)
:)

1:06 PM  
Blogger eirineta said...

H πρώτη συγκίνηση με τον ερχομό Της ήταν στο «..μια θάλασσα πλατιά, σ΄αγαπώ γιατί μου μοιάζεις...» -έτσι τη νανούριζα, κι ας το τραγουδούσα εγώ της μπάσας και φάλτσας φωνής.

Η δεύτερη ήταν όταν στροβίλιζε το κορμάκι της –χορογραφώντας μόνη- στο Bizzarisma της Κάρμεν.. Εκεί να δεις κλάμα.

Μεγαλώνοντας – εκεί στης ήβης τα πατήματα- της black metal παιδί πλέον εκφράζοντας το «θυμό» της και αποκαλώντας τις δικές μου μουσικές συγκαμένες, πάλι συγκινούμαι. Παλέύει η Μέταλ με την Οπερα στο σπιτικό μας. Και είναι πανηγύρι χαράς. Αγγίζουμε η μια την άλλη. Χορεύω με τη μέταλ. Σώζομαι με Black Metal.
Γελά κι αυτή με τη Madama Butterfly. Σπαρταρά η ψυχή της.

Στις εύχομαι από καρδιάς όλες τις ηδονές των μουσικοαποκαλύψεων της Κόρης.


ΥΠ. Οσο για τους γκρεκάνους συνυπογράφω τη συγκίνηση καθως έχω συμμετάσχει στο παρελθόν σε πανηγύρι της «Παλαιάς Ρίζας» νυμφεύοντας τη Νέα Ρίζα και ανοίγοντας δρόμους φιλίας.
ΆΚΟΥΣΕ ΤΟΝ είναι φίλος, ανθρωπος και εξερευνητής ης μουσικής. http://www.ettorecastagna.it/

1:14 PM  
Blogger spyros said...

@ cm: Ε, όχι και εκτός θέματος, mate! Οι ταξιδιάρικες μουσικές χτυπάνε το "νευράκι" που βρίσκεται δίπλα στους δακρυγόνους αδένες ;-)

@ eirinetta: Με εντυπωσιάζετε. Προφανώς, με τέτοιο χαρμάνι ήχων στο σπιτικό σας, περιτεύει να σας συστήσω στους Nightwish. Πάντως σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές όσο και για το link προς τον ιταλό ανθρωπολόγο-εθνομουσικολόγο. Προσπαθώ να βρω την άκρη και το "ζουμί" με τα φτωχά Ιταλικά μου.

1:37 PM  
Blogger Marialena said...

Το τραγούδι που μ' έχει κάνει να δακρύζω από συγκίνηση σχεδόν όποτε τ' ακούω, λόγω των στίχων του, είναι το "The Greatest Love of All" της Whitney Houston. Από 15 χρονών που το πρωτάκουσα, το χω συνδέσει με πολύ ιδιαίτερες καταστάσεις και ακόμα έχει πράγματα να μου πει. Άλλο Ελληνικό είναι το "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι", το "Άγαλμα" και το "Γιάννη μου το μαντήλι σου". Η δημοτική μας παράδοση με συγκινεί, χωρίς να το έχω ψάξει γιατί, απλά μου συμβαίνει, χωρίς γραφικότητες.
΄Επισκέφθηκα την Κάτω Ιταλία & Σικελία, το καλοκαίρι του 2005 και εκεί συνάντησα στα στενά της Μεσσήνης τον Οδυσσέα του Ομήρου. Μια συνάντηση καθάρα με τον εαυτό μου, που όταν έκανα την σύνδεση, το ταξίδι μου πήρε τη μορφή του προσκυνήματος σε Προαιώνιες Πατρίδες!
Εύχομαι να είσαι παρών στο άκουσμα που θα σημαδέψει την συνείδηση της κόρης σου...

1:48 PM  
Blogger eirineta said...

To ζουμί είναι πως μια λύρα της παράδοσης με μια οδοντοβουρτσα γεννούν μουσικές που είναι δένδρα διχως ρίζες. Κι αν το ψάξεις λινκάροντας..ισως φθασεις εκει στη "Παλαιά τη Ρίζα", που ναι ενας καλος τόπος για την ανανυψη της ψυχης.

2:04 PM  
Blogger eirineta said...

και thanks για τους nightwish
Μας ταιριάζει ο συνδυσμός

2:08 PM  
Blogger spyros said...

Calabria dìkimu ti ìsso addimonimèni
andi Europa ìsso cipùri
athìsse mia forà kàtha domàdi
ciòla to chùma èkanne addùri
ma i àthropi ti èchome sti Roma
se afìkai na pethànnise àsce pìna
Ecìtte apàno kanè se canunài
iatì èchusi iomàti ti cilìa.

Καλαβρία μου λησμονημένη
ήσουν ο κήπος της Ευρώπης
ανθούσες μια φορά την εβδομάδα
και το χώμα σου ευώδιαζε
Μα οι άνθρωποί σου που έφυγαν για τη Ρώμη σε άφησαν να πεθάνεις απ' την πείνα
Από εκεί πάνω πιά κανείς δε σς κοιτάει
Γιατί έχουν όλοι τους γεμάτη την κοιλιά.

Mastr'Angelo Maesano (1915 - 2000)

Τι να πεις μετά απ' αυτό...

2:37 PM  
Blogger Laughing Sheep88 said...

ως φανατικός και αχαρακτήριστος (που δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί δηλαδή) λάτρης της μουσικής υπάρχουν πολλά τραγούδια που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια από ΠΟΛΥ διαφορετικά είδη.

Ένα που μου έρχεταιτώρα στο μυαλό είναι του Λοίζου το "ποιος το ξέρει" που τραγουδά η Αλεξίου.

Επίσης το "μένω εκτός" της Ελευθερίας ακόμα κάτι μου κάνει, αν και το έχω ακούσει 6 δισ φορές, άρα θα έπρεπε να έχω κάψει φλάτζα μαζί του.

Και με συγκινεί πολύ και των PSB το "October Symphony". Τι στίχοι θέ μου...

Καλημπεεεεεέρα φίλε!

;-))

6:03 PM  
Blogger spyros said...

Καλημπέεεεεερες φιλαράκι!

Όταν με το καλό γυρίσεις, ειδοποίησε!

6:24 PM  
Blogger το θείο τραγί said...

Μάλιστα. Ghetonia, λοιπόν, γκρεκάνα. Σαν την Μαριαλένα ένιωσα το 2004 που έναν ολάκαιρο μήνα αλώνιζα εκεί ακριβώς (χωρίς να είμαι ελληνογκαγκά). Αναζητούσα ίχνη.

'Α ρε πατέρα! Καλό κι αυτό το cd και κείνο από το ΜΕΤΡΟ με το ίδιο θέμα.

(Δυστυχώς το πελοποννησιακό λαογραφικό ίδρυμα αργοσβήνει)...

7:52 PM  
Anonymous d.c. kostas said...

i emailed you but for some reason it came back undelivered.
first of all, i want to wish you and your family a joyous new year.
hopefully by next week i'll be able to mail your cds.
some heartbreaking songs from the top of my head:
1. a change is gonna come - aretha franklin
2. the hunter gets captured by the game - grace jones
3. how come you don't call me no more - prince
4. o pasatembos - sotiria bellou

8:08 PM  
Blogger eirineta said...

Bova, Pentidactylon,Rochudi,...η γλώσσα σώθηκε μέσα απο το τραγούδι και τη μουσική

Εν πίννει το φενγγάρι

Ρήγκα τη ννύκτα
μία νύκτα λαμπουριστή,
έναι το γελαστό φενγγάρι
εγκώ πίννω μοναχόμου
ντεν έχω συνοντεία
η μπουκαλετα κρασίου
μέσα στ’άττα
την σηκώννω στο φενγγάρι
για να πει μεθέ μου.

Δεν πίνει το φεγγάρι

Ρήγισσα της νύχτας
μιας νύχτας λαμπερής
είναι η γελαστή σελήνη
εγώ πίνω μοναχός μου
δεν έχω συντροφιά,
τη μπουκάλα του κρασιού
μέσα στ’ άνθη
τη σηκώνω στη σελήνη
για να πιει μαζί μου.


Απόσπασμα από το ποίημα Εν πίννει το φενγγάρι του SALVINO NUCERA από το χωριό Ροχούδι της Καλαβρίας

Ο φίλος έλεγε τα λόγια του Antonino Mazza:

If the dream doesn't stop, if the word,
if the house is in the word
and we, by chance, should meet,
my house is your house, take it.

Οι Ελληνόφωνοι και των δύο περιοχών της Καλαβρίας και της Απουλίας έχουν παραμύθια, μύθους,ιστορίες, αφηγήματα, αλλά στο τραγούδι ξεχωρίζουν και μεγαλουργούν. Είναι επικοί, χωρίς καθόλου να τους λείπει ο λυρισμός…
Οι περισσότεροι είναι ποιητές και μουσικοσυνθέτες. Χρησιμοποιούν τον δίαυλο και τον άσκαυλο =(πνευστό μουσικό όργανο, με δερμάτινο ασκό) και σήμερα την κιθάρα. Η καλλιτεχνία είναι μέσα τους. Αγράμματες γυναίκες φτιάχνουν στίχους, συνθέτουν τραγούδια και τα τραγουδούν.
Οι σκηνές στα τραγούδια του παρελθόντος εκτυλίσσονται σε βουκολικά, στο βουνό ή το λόγγο, στον ποταμό ή τη βρύση. Οι άνθρωποι αυτοί είναι σαν τους λαούς στην άνοιξη της πρωταρχής τους. Εκφράζονται με στίχους και ίσως αυτό τους διευκολύνει. Η γλώσσα τους διασώθηκε προφορική και αυτό εξηγεί την ποίηση. Τους τελευταίους αιώνες γράφεται με λατινικούς χαρακτήρες. Έχει όμως γραμματικούς κανόνες, χρόνους, κλίσεις και δική της σύνταξη.Στην ποίησή τους βρίσκεις θέματα ξενιτιάς, αποχωρισμού, μοναξιάς, φιλίας, φιλοξενίας, ανησυχίας για τις ρίζες και το μέλλον, και πόνου γιατί χάνεται η γλώσσα.

Μάλλον συγκινήθηκα πολύ και εκμεταλεύτηκα το χώρο σου και απολογούμαι γι αυτό. Δεν είναι εποχές για να ανασκαλευονται μνήμες.

8:42 PM  
Blogger το θείο τραγί said...

(Ενας γέροντας από την Βova (oνόματι Ferdinando D' Andrea (1903-1996) έφτιαξε ένα italoγκρεκάνικο λεξικό. Ολόκληρος τόμος.

Vocabolario Greco-Calabro-Italiano della Bovesia (Eredita Linguistica e Culturale della Magna Grecia).

Το βρήκα και το αγόρασα από ένα βιβλιοπωλείο στο Riacce, ψηλά καθώς ανέβαινα για το ανεσκαμμένο σε κάποιο εκεί οικόπεδο της άνω πόλης ιερό της Μεγάλης θεάς ...)



Ρε πατέρα, σού στραβώνει το χειλάκι της με τα νανουρίσματα που της βάζεις; Για λέγε;

Τυχερέ!

11:06 PM  
Blogger eirineta said...

Τη γλώσσα τη μαθαίνουν και σήμερα πάνω απο του Salvattore το εστιατόριο -της ελληνικής κουζίνας-. Είναι μάγειρας καλός. Μαθαίνει στα παιδιά τη γλωσσα στο πάνω όροφο και τους εξασκεί στο ισόγειο της εστίασης ως σερβιτόρους.

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑ- της πολιτιστικής της Σάλονικας του 97- εκδόσεις Μάτι

Μα και ο ΕΚΤΩΡΑΣ έσωσε και εγραψε, ψάχνοντας τους δρόμους της λύρας έφθασε ως την αγ. Ελένη των Σερρών να βρει τις ρίζες.

Εχω πολλές ιστορίες στο ντουλάπι μου και σήμερα το άνοιξε ο Σπύρος, κι εσείς Άγουρε το ανοιγοκλεινετε.

Να είσθε καλά. Αυτό που δε θυμάμαι είναι την ιστορία για ρίζα της λέξης Μπόβα- θυμάμαι όμως οτι ήταν καλό νανούρισμα.

12:14 AM  
Blogger elli said...

htes o amik guerra sto guru jazz upstairs

i bellou kai o tsitsanis

o morrissey opote thimamai tin efiveia mou kai ton akouw

panta oi floyd

i mousiki den ehei oria...


elli

2:05 AM  
Blogger sensualmonk said...

[μέχρι δακρύων, δύσκολο, αλλά τα πιο πρόσφατα - αν δε γελιέμαι:]

- live: το adagio από την 10η του μάλερ
- recorded ξένα/μοντέρνα: go ask shakespeare [burt bacharach with rufus wainwright]
- recorded ellinikos: bluezone [drog_a_tek]

6:14 AM  
Blogger spyros said...

@ θείο τραγί: AYTO το λεξικό θα ήθελα πολύ να το έχω! Να σου πω τώρα οτι ζηλέυω; Ε, το λέω! Μα δε μου λες και κάτι άλλο; Που το ξέρεις αυτό για το χειλάκι; Κρίμα για το Π.Λ.Ι., συμφωνώ.

@ eirinetta: Μην ανησυχείτε για το χώρο! Είναι ευχαρίστησή μου να σας διαβάζω. Αυτό το "ντουλάπι" που λέτε πρέπει να έχει μπόλικο "χρυσό"!. Feel Free... Όσο για τις εποχές...γιατί το λέτε αυτό;

@ ολους όσους έχουν πάει 'εκεί': Είναι από τα πρώτα μέσα στον κατάλογο με τα ταξίδια που θα κάνουμε με τη μικρή όταν με το καλό θα αντέχει το αεροπλάνο.

@ d.c. K:...feeling grateful in advance! Thanks for the wishes, all the best for you and your beloved ones! Anxiously waiting over my mailbox. Kisses! :-)

@ elli: O Moz, οι Floyd, η Μπέλλου κι ο Τσιτσάνης... σε παράλληλες τροχιές ίσως κάπου να βρεθήκαμε!

@ sensualmonk: sensual monks bear sensual ears (...I guess).

2:05 PM  
Blogger Alberich said...

Αυτόν τον καιρό -με αφορμή την έκδοση του βιβλίου με τα λόγια της- άκουσα πολλές φορές & με συγκίνηση, το Σαμποτάζ της Λένας Πλάτωνος.

Καλή Χρονιά VJ

10:03 PM  
Blogger το θείο τραγί said...

Αναφορά για τα μέρη αυτά και τα στενά με το ναυτικό από αρχαιοτάτων χρόνων ενδιαφέρον, θα βρείς στα προσφάτως εκδοθέντα κείμενα-ποιήματα ρε(τ)άλια του Καβαδία. Μέρη που επισκέφτηκα.

Την ζήλια σου για το λεξικό, μπορώ να μετριάσω. Και μιλάω σοβαρά. Μον' πές μου: γιατί το ενδιαφέρον;

Ειλικρινής ο ίδιος εγώ.

7:55 PM  
Blogger spyros said...

Αγαπητέ θείο. Το ενδιαφέρον μου κεντρίστηκε από αυτή την -σε πρώτη ανάγνωση- αναίτια συγκίνηση που μου προκάλεσε το άκουσμα των Γραικάνικων.
Το εφηβικό -τότε- μυαλό μου δεν μπορούσε να κατανοήσει το κεκρυμμένο μεγαλείο των μινόρε του "Αndra mu paei". Στεκόταν στην πρωτογενή θλίψη, ίσως.

Από εκεί και πέρα ξεκίνησα να το "ψάχνω" λίγο περισσότερο. Πρόσφατα που έπεσε στα χέρια μου και πάλι το βινύλιο του Π.Λ.Ι. το ενδιαφέρον μου για εκείνη τη γωνιά του Ελληνισμού, αναζωπυρώθηκε.

10:55 AM  
Blogger το θείο τραγί said...

Ο Μουσολίνι προσπάθησε να τούς ξεριζώσει αυτήν τους τη μνήμη. Σήμερα στα σχολειά του Οτράντο (Καλημέρα κλπ.) τα μικρά παιδία κάνουν 2-3 ώρες την εβδομάδα ελληνικά και όχι γκραικάνικα. Μίλησα μαζί τους. Από το άκρο της χερσονήσου της Πούλιας (της αρχαίας Απουλίας) με την καταπληκτική εκείνη διαδρομή-πέρασμα πάνω από γκρεμό και την θάλασσα, το ραδιόφωνο πιάνει σταθμούς από την Κέρκυρα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πλέον καθ' όλα Ιταλοί. Αν σε ενδιαφέρει να ρίξεις ματιές στο εν λόγω λεξικό μήνυσέ μου. Σε χαιρετώ με ενδιαφέρον για τις αναζητήσεις σου.

7:00 PM  

Post a Comment

<< Home