<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Tuesday, October 25, 2005

Φλασιά!

Ένα παχουλό εικοσικάτι παιδί με φρέσκο ακόμα το γράσσο πίσω από τα αυτιά λόγω της σχολής, βρίσκεται μέσα στο βαρύ, ξύλινο ισόγειο του κεντρικού κτηριού της Φραγκοκκλησιάς. Έχει προηγηθεί το γνωστό 'βέρι με τους σεκιουριτάδες στην είσοδο.

Το εντυπωσιακό ασανσέρ με τις συρόμενες πόρτες αναφωνέι το χαρακτηρηστικό "ντόινγκ". Οι πόρτες ανοίγουν. Μπάινει και πατάει με αυτοπεποίθηση το κουμπί με το νούμερο 5. Το ασανσέρ ανεβαίνει σε παράλληλη πορεία με το αίμα του προς τον εγκέφαλο. Φτάνει στον πέμπτο. Παίρνει μια βαθειά ανάσα και με κόκκινη, από τη ντροπή μούρη (τόσο κράτησε η αυτοπεποίθηση), ανοίγει τη γυάλινη πόρτα. Στα δεξιά η γραμματέας του χαμογελάει. Ανταποδίδει και προχωράει. Νιώθει διάφορα μάτια να του σκανάρουν τα ρούχα, τα παπούτσια, τον αέρα. Πληκτρολόγια, οθόνες, printers. Κόσμος που πηγαινοέρχεται και ζουζουνίζει. Πίσω από μια μεγάλη ξύλινη πόρτα στο βάθος δεξιά, ακούγονται καντήλια...

Αν και στα Β.Π., βρίσκεται στην "καρδιά της πόλης". Είναι σαν όνειρο. 1997.


Στη Μ. και τον Δ.

Friday, October 21, 2005

ex officio

Σηκώνεις το τηλέφωνο για να μιλήσεις με κάποιο συνεργάτη σε μεγάλη εταιρεία. Ανακαλύπτεις -εξ ονόματος- ότι πρόκειται για παλιό συμφοιτητή σου. Αμέσως ενεργοποιείται η διαδικασία της μνήμης και γίνεται kickstart στην παρατηρητικότητα. Θυμάσαι τις ανέμελες μέρες της σχολής, το πρόσωπο, τα περιβάλλοντα άτομα, τις μυρωδιές στο προαύλιο. Ύστερα παρατηρείς τις λεπτομέρειες: πόσο έχει βαρύνει η φωνή, τι εκφράσεις χρησιμοποιεί, και ζυγίζεις το βαθμό επαφής με την καθημερινή, πάλλουσα γλώσσα.

Κάνεις λίγο corporate χιούμορ. Κάνεις μερική ανταλλαγή πληροφοριών: Παιδιά, γατιά σκυλιά, δάνεια, η αγορά σήμερα...
Μπαίνεις και λίγο στο trip "Η γενιά μας. Τότε και τώρα. Προοπτικές και εξελίξεις". Και αφού τελειώσει ο... σεμιναριακός συλλογισμός, επιστρέφεις στην πραγματικότητα του γραφείου.

Ο κάλαθος των αχρήστων της μνήμης είναι κατά ένα 'τεμάχιο' πιό γεμάτος.

Friday, October 14, 2005

Αγκού; *


Η πρώτη της λέξη!

Thursday, October 13, 2005

Letter to a prince


Εξοχότατε (sexy m.f.) Πρίγκηψ,

Δράττομαι της ευκαιρίας που μου δίνει αυτός εδώ ο χώρος για να σου υποβάλλω τα σέβη και την ευγνωμοσύνη μου τόσο για το γεγονός ότι μοιράζεσαι το θεόσταλτο και ξεχειλίζον ταλέντο σου με εμάς τους ταπεινούς, όσο και για την επακόλουθη συμβολή αυτού στην ηλεκτρική αποφόρτιση των εγκεφαλ(λ)ικών μου κυττάρων, σήμερα που ερχόμανε στη δουλειά.

Με εκτίμηση,

VJay's Club

Wednesday, October 12, 2005

κατάΠΛΗΞΗ


Στο...γραμμόφωνο ακούγεται το "Being Boring" των Pet Shop Boys

Monday, October 10, 2005

Meanwhile...


...η ζωή στου Ζωγράφου, συνεχίζεται "on the fly".

Saturday, October 08, 2005

Idiotes...

Υπήρξε μια εποχή που πίστεψα πως το coolness ήταν άμεσα συνδεδεμένο (μεταξύ άλλων) με το περιεχόμενο της φοιτητικής μου τσάντας. Για μια φορά το μήνα είχα την ύψιστη ηδονή να πηγαίνω στο περίπτερο και να αισθάνομαι ότι με 800 δραχμές έκανα το απόλυτο statement, γεμίζοντάς την με δυο ψηφία.

Ύστερα τα χρόνια πέρασαν. Το φοιτητικό backpack άλλαξε μάρκα (ευτυχώς δεν αντικαταστάθηκε από χαρτοφύλακα). Το περιεχόμενό του, πια, καθόριζε το αν με είχαν κλέψει στο ζύγι ή πόσο χαμογελαστός θα είμαι το βράδι, άντε και να άνοιγε καμμιά "πορτούλα" παραπάνω, ανάλογα με το όνομα του συγγραφέα ή του μουσικού στο εξώφυλλο.

Τα χρόνια πέρασαν κι άλλο -τα γαμημένα- και η τσάντα γέμισε pampers, φορολογικές δηλώσεις, καμμιά τσίκα (για να θυμόμαστε τα παλιά), συμβόλαια, brief, συμβάσεις...IDIOTεύσαμε.

Ίσως, ο ίδιος χείμαρρος, να πήρε κι άλλους στο διάβα του. "Καμμένους", τσουρουφλισμένους, άψυχους οδηγούς τροχοφόρων, παιδιά που λύγισαν κάτω από μια κατάφαση. Πολλά και απερίσκεπτα ναι και λίγα χαζο-όχι, καθαρά για λόγους επιβίωσης.

Υπήρξαμε όμως αρκετοί από τους σημερινούς 30κάτι κοινωνοί ενός απροσδιόριστου "κάτι" που μας παραμύθιαζε, βαπτίζοντάς μας μέσα σε μια ιδιόμορφη διαφορετικότητα και επίφαση γνώσης. H γραμματοσειρά "futura" συνέτασσε το ύστερά μας. Και μας άρεσε. Μας άρεσε πολύ. Σαν τα πρώτα μας high.

Thursday, October 06, 2005

Ψυχραιμία

Γιατί αυτή την κατάσταση της εκούσιας ντάγκλας τη λένε ψυχραιμία; Ετυμολογικά ο Μπαμπινιώτης το αποδίδει στην νοηματική απόδοση του γαλλικού όρου"sang-froid".

Όμως και πάλι κάτι δεν μου κολλάει. Γιατί ενώ τωρα που γράφω και είμαι "ψύχραιμος", μου έρχεται να τα σπάσω όλα; Γιατί;

(Μήπως, τελικά, εδώ βρίσκεται η εξήγηση;)

Wednesday, October 05, 2005

Πίσω από τις λέξεις...

Μου μίλησαν γι' αυτόν πολύ πριν τον γνωρίσω. Την εποχή εκείνη πρέπει να 'ταν ως δεκαεννιά χρονώ. Μου είπαν: δεν τον ξέρεις, είναι ένα απ' τα ωραιότερα παιδιά της Αθήνας - ένας έπαινος που σαν από κάποιο θαύμα διατηρεί κάτι απ' την αλλοτινή του αίγλη, σ' αυτή την πόλη που μοιάζει τώρα πια τόσο λίγο με την άλλη, την αρχαία.


Όταν τον γνώρισα ήταν πια είκοσι εφτά χρονώ. Το πρόσωπό του, συνήθως με δυο τριών ημερών γένια, ήταν χλομό, τα γαλανά του μάτια ελαφρώς χωμένα μες τις κόγχες τους, τα ξανθά μαλλιά του κάπως αραιά, το ντύσιμό του ατημέλητο. Κάτω απ' τη μασχάλη κουβαλούσε σχεδόν πάντα ένα ντοσιέ. Διέσχιζε την πλατεία Κολωνακίου, κι ένα σωρό άνθρωποι κάθε λογής, άντρες και γυναίκες, τον ήξεραν και τον φώναζαν με τ' όνομά του: Αλέξη! Αλέξη! Κι ο Αλέξης, χαμογελώντας αινιγματικά, καθόταν στο τραπεζάκι κάποιας παρέας, στην οποία γρήγορα προσκολλιόντουσαν κι άλλοι θαμώνες του καφενείου, που συχνά δεν γνωριζόντουσαν μεταξύ τους.
(...)
Και τώρα τι τον είχε πιάσει να το ρίξει στην Τέχνη; Αυτό δεν μπορούσαν να το καταλάβουν. Κι ακόμα λιγότερο καταλάβαιναν το είδος της Τέχνης που επέμενε να κάνει: αδέξια, για τον αμύητο παρατηρητή, καραβάκια, ποδήλατα και σκηνές από λούνα παρκ, όπως του είχαν εντυπωθεί στα παιδικά του χρόνια. Η αμηχανία τους μεγάλωνε όσο περνούσε ο καιρός, και τα πρώτα αυτά "αφελή" λίγο πολύ ρεαλιστικά σχέδια γινόντουσαν όλο και πιο αφηρημένα, όλο και πιο "νοσηρά", κάτι σαν το τοπίο ενός φύλλου ή του ανθρώπινου σπέρματος ή κάποιου βάκιλου κάτω από το μικροσκόπιο.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΧΤΣΗΣ
Πρωτοδημοσιεύτηκε στα γαλλικά σε κατάλογο έκθεσης του Αλ. Ακριθάκη, στη γκαλερί "Αλέξανδρος Ιόλας", 1971

Tuesday, October 04, 2005

Ψυχοναύτες


Psychonauts! Πέντε χρόνια προετοιμασίας. Μια δουλειά που μοιάζει να την έχει σκεφτεί και υλοποιήσει ένα άτομο - ο "πολύς" Tim Schafer - αλλά στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας πολλών likeminded ανθρώπων - εξ ου και η επιτυχία της.
Μιλάμε για το πιο εγκεφαλικό videogame που έγινε ποτέ.

(...more to come soon)

Monday, October 03, 2005

Ουφ!


- Ρε συ, τι έπαθε ο Vjay στο προηγούμενο post;
- Μην ανησυχείς, περαστικό θα είναι!

Sunday, October 02, 2005

Κομπάρσος

Υπάρχω σαν τσόντα. Σαν τo διπλωμένο χαρτόνι κάτω απ' την πόρτα για να μη χτυπήσει απ' τον αέρα. Σαν το άχρηστο κουμπί "Insert" στο πληκτρολόγιο. Σαν το χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας. Σαν το άψυχο 'ναι' σε κάποια μόνιμη κατάφαση. Σαν το στομωμένο μαχαίρι στο συρτάρι της κουζίνας. Σαν τον καλπασμό των beat σε mix ατάλαντου dj. Σαν το φλουταρισμένο επιβάτη σε πλάνο που κόπηκε.