<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Sunday, July 31, 2005

Δεν είναι τίποτα...


είναι Κυριακή απόγευμα
είναι είναι το μελάνι στο δείκτη
είναι το κύτταρο που διεγείρεται με electro
είναι το led της συσκευής που αναβοσβήνει
είναι ένα post - θήραμα που ξέφυγε
είναι ο κι σαρκασμός που το καταδιώκει

Friday, July 29, 2005

My Favorite Briton is a... trans


Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 20 καλύτερους stand up comedians όλων των εποχών. Εμφανίζεται στη σκηνή ντυμένος γυναίκα, νεράιδα, go-go boy και ό,τι άλλο του κατέβει, αλλά το ενδυματολογικό φετίχ του είναι τα παπούτσια. Το χιούμορ του ξεσκουριάζει ακόμα και τα πιο δύσκαμπτα μυαλά. Δεν φοβάται και δεν σέβεται κανέναν. Αγαπημένη του μίμηση επί σκηνής είναι ο... Θεός, με τη φωνή του James Mason και ο Sean Connery σε έναν εναλλακτικό Henry VIII ρόλο.
Είναι φιλοευρωπαϊστής και πολλές φορές μιξάρει στις πρόζες αγγλικά, γαλλικά και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Επίσης είναι ο μοναδικός Βρετανός που κυκλοφορεί μόνο με euro στις τσέπες του. Τιμήθηκε το 2000 με δύο EMMY για το Show του με τίτλο “Dress to Kill”. Έχει παίξει σε αρκετές ταινίες μεταξύ των οποίων το Velvet Goldmine και, πιο πρόσφατα, το Ocean’s Twelve.
Γεννήθηκε στην Υεμένη το 1963 και έγινε κωμικός προκειμένου να ξορκίσει τον πρόωρο θάνατο της μητέρας του από καρκίνο.

Κυρίες και Κύριοι:

O Eddie Izzard!


Είπαν γι’ αυτόν:
“A human search engine…..the funniest boy on the block….a ticklingly entertaining comic with an actor’s sense of word and movement, adept at creating little worlds in instant one-man plays.”
The New York Times

Wednesday, July 27, 2005

Θέλω


Θέλω να φτιάξω ένα post
και πως θα τ΄ομορφύνω;
Παίρνω ποντίκι, ανοίγω Word
κι αντί να γράψω, σβήνω.

Γνωρίζετε ότι...

...το Sin City μπορεί να ενοχλήσει κάποιες στιγμές με την ωμή, "φασίζουσα βία" του;

Monday, July 25, 2005

Microτητες


Akinesia
Όσο κι αν έψαχνες, σ' αυτή την πόλη δεν υπήρχαν σπίτια. Μόνο βιτρίνες. Πίσω από τις διάφανες τζαμαρίες οι κάτοικοι, ακίνητοι, σε κοίταζαν με μιά θλιμμένη ζήλια, νοσταλγώντας τους τέσσερις τοίχους, τις πόρτες χωρίς ματάκι, την αφάνεια.





Στα όρια
Όταν έφτασε στην περιβόητη "άκρη της πόλης", θυμήθηκε τη συμβουλή ενός παλιού του φίλου: "αν έχεις ποτέ την ανάγκη να νιώσεις για λίγο ευτυχισμένος, κοίτα τον ήλιο που δύει". Χαμογέλασε. Σημάδεψε προς το ηλιοβασίλεμα και τράβηξε τη σκανδάλη.





Γιαμάχα
Κανείς δεν είχε δει αυτή την πόλη την ημέρα. Μεταφερόταν όπως η σκόνη της ερήμου. Τις νύχτες όμως που εμφανιζόταν μαγνήτιζε τις αδέσποτες ψυχές- όπως έλκει το φως τα ζωύφια- και όταν ξημέρωνε τις άφηνε να αιωρούνται καθαρές στον πρωινό αέρα.





Ρεβόλβερ
Από όλες τις πόλεις του κόσμου, αυτή ήταν η μόνη που σε κάθε αυλάκι της υπήρχε κρυμμένο κι ένα συν(αίσ)θημα. Χρειαζόταν μόνο μια έμπειρη βελόνα για να το ξετρυπώσει, να το τεμαχίσει και να το μοιράσει - σα ζεστό ψωμί - στους πεινασμένους της.





Ένας υπέρηχος άνθρωπος
Αδύναμος να αλλάξει το τοπίο, είχε φτιάξει μια πόλη από ήχους και κυβερνούσε. Δημιουργούσε με το "rec". Γεννούσε με το "play". Δολοφονούσε με το "stop".




Χαρτογράφηση
Υπάρχουν σημεία της πόλης που δεν έχουν χαρτογραφηθεί. Είναι αυτά όπου συγκεντρώνονται οι σκιές των παλαιών κατοίκων της, ανήσυχες, τα βράδια. Στα πλυσταριά της Πλάκας, στα θεμέλια των πολυκατοικιών του Ζωγράφου, κάτω από αφετηρίες των λεωφορείων, μέσα στα προποτζήδικα και τ' άδεια καφενεία.





Από σώμα σε σώμα
Ο πόνος δεν μοιράζεται με μια χειρονομία, δεν μεταδίδεται με ένα φιλί, δεν μεταγγίζεται με το αίμα. Ο πόνος συντάσσεται μέσα στο βλέμμα.





Η σημειολογία του τίποτα
...στα μηχανήματα ανάληψης μετρητών, στην ουρά της δημόσιας υπηρεσίας, στο λεωφορείο, στην τηλεόραση, στην "κόψη του σπαθιού την τρομερή", στα σλόγκαν που τους κάνουν να γελάνε.


Μικρές ιστορίες με κέντρο την πόλη, που είχα δημοσιεύσει σ' ένα παλαιότερο blog, συγκεντρωμένες σ' ένα post

Sunday, July 24, 2005

Imelda Staunton



«Το να ζει ο καλλιτέχνης το ρόλο του, όχι μόνο του ανοίγει στην ψυχή του όλους τους κρουνούς της έμπνευσης, αλλά προπαντός τον βοηθά να φτάσει έναν απ’ τους κύριους αντικειμενικούς του σκοπούς. Η δουλειά του δεν είναι να παρουσιάσει απλά και μόνο την εξωτερική δραστηριότητα ενός προσώπου. Πρέπει να προσαρμόσει όλη του την προσωπικότητα στη ζωή εκείνου του άλλου προσώπου, που παρουσιάζει στη Σκηνή, να εμφυσήσει ψυχή, όλη του την ψυχή σ’ αυτό.»

(Στανισλάβσκι, «Ένας Ηθοποιός Δημιουργείται»)

Ένα παλιομοδίτικο quote -σαν τη φυσιογνωμία της- για την ερμηνεία της Imelda Staunton στο ρόλο της Vera Drake στην ομώνυμη, ακαδημαϊκά αριστουργηματική ταινία του Μ. Leigh.

Friday, July 22, 2005

Τσίκι - Τσίκι



"Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ"

Αλέξης Ακριθάκης (1939 - 1994)

Παρασκευιάτικο ξεσπασματάκι...

Thursday, July 21, 2005

Γραφικός Χαρακτήρας

Wednesday, July 20, 2005

Pachinko – Το τέλος της διασκέδασης

Κάθε πρωί, από τις μεγαλουπόλεις έως τα χωριουδάκια της Ιαπωνίας, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό: άνδρες και (περιστασιακά) γυναίκες σχηματίζουν ουρές έξω από τις αγαπημένες τους αίθουσες pachinko, που ανοίγουν γύρω στις 10:00 π.μ. .
Οι πρωινοί τύποι θα είναι περισσότερο κερδισμένοι αφού θα καθίσουν στα «καλά» μηχανήματα pachinko, όπου μπορεί και να κερδίσουν ένα χρηματικό ποσό ισάξιο με το ημερομίσθιό τους ή, αρκετές φορές, πολύ μεγαλύτερο.

Αυτή τη στιγμή το παιχνίδι pachinko είναι η πιο διαδεδομένη μορφή σπατάλης χρόνου και διασκέδασης στην Ιαπωνία. Για πολλούς, μάλιστα, ξεφεύγει από τα όρια της απλής διασκέδασης. Οι περιστασιακοί παίκτες του pachinko υπολογίζονται σε 40 με 50 εκατομμύρια –σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού- ενώ οι πραγματικά παθιασμένοι υπολογίζονται σε 30 εκατομμύρια.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι τα φανταχτερά σήματα neon στις βιτρίνες, τα εκτυφλωτικά φώτα και η «πολεμική», μονότονη μουσική πολλών db, που παίζει μέσα στις αίθουσες, έχει επάνω τους ένα υπνωτιστικό αντίκτυπο τους βοηθάει να αποτινάξουν τα διάφορα άγχη της καθημερινότητας.

Σίγουρα η πιθανότητα να πάρεις πίσω τα διπλά απ’ όσα έχεις ‘επενδύσει’ συμβάλει στην εθιστικότητα του pachinko. Αλλά για κάποιους επαγγελματίες παίκτες (τους λεγόμενους pachi-puro) το παιχνίδι –βλέπε τζόγος / «κουμάρι»- αποτελεί μια σταθερή πηγή εσόδων μεγάλου μεγέθους.

Tο pachinko, που ουσιαστικά συνδυάζει το φλιπερ με τα φρουτάκια, είναι απλό και κατανοητό. Οι πελάτες πληρώνουν για μια ποσότητα από μπίλιες –ίδιες σε μέγεθος με αυτές του φλίπερ- που τις φορτώνουν στο κάθετα τοποθετημένο μηχάνημα με ένα αυτόματο μηχανισμό που μοιάζει με τα καντράν των αναλογικών τηλεφώνων. Η μπίλιες εκτινάσσονται και κατρακυλούν μέσα σε ένα σύστημα από λαβυρινθώδεις ράγες που περιέχει μικρά εμπόδια ώστε να τους αλλάζει τροχιά και καταλήγουν σε σχισμές. Σκοπός είναι να μπουν όσο το δυνατόν περισσότερες μπίλιες στις σχισμές που κερδίζουν. Κάθε επιτυχία δίνει στον παίκτη περισσότερες μπίλιες. Εάν στο τέλος της παρτίδας έχουν μείνει έξτρα μπίλιες ο παίκτης τις εξαργυρώνει σε αθώα δωρά όπως τσιγάρα, γλυκά, κράκερς κλπ.

Όμως με την πρόσφατη εισαγωγή των ψηφιακών pachinko (των οποίων τα τσιπ «πειράζονται» πιο εύκολα), τα δώρα έχουν γίνει ηλεκτρικές / ηλεκτρονικές συσκευές, ενώ πολλές αίθουσες πλέον εξαργυρώνουν τις μπίλιες – credits σε χρήματα. Οι πάικτες πηγαίνουν στο πίσω μέρος της αίθουσας, δίνουν τον κεσέ με τις μπίλιες σε μια τρύπα στον τοίχο και ένα χέρι τους δίνει το αντίτιμο σε γιέν. Τόσο απλά!

Μετά από αυτά, το pachinko είναι το talk of the day ανάμεσα στα μεγάλα κεφάλια του γιαπωνέζικου υπόκοσμου, ειδικά με την ταχύτητα που προσκολλώνται όλο και περισσότεροι Ιάπωνες.

Πηγή: Mangajin.com

They're coming to get you Barbara! *


Image by: barbarakruger.com


* Η ατάκα είναι κλεμμένη από αυτή την εμβληματική ταινία!

Monday, July 18, 2005

My favorite American...is dead!


Image by billhicks.com

O Bill Hicks, γιος ενός στελέχους της General Motors και μιας δασκάλας, γεννήθηκε το 1961 στη Valdosta της Georgia. Μέγας fan του Woody Allen και του Lenny Bruce, ξεκίνησε να γράφει παρλάτες για stand up comedy στην τρυφερή ηλικία των 12.

Χρειάστηκε λίγο χρόνο, πολλά ναρκωτικά και μια αχαλίνωτη προσωπικότητα για να δείξει στον κόσμο το αστείρευτο ταλέντο του στην κωμωδία και να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους stand up comedians όλων των εποχών.

Ξεκινούσε το show του κάπως έτσι:

«You gotta bear with me, I'm very tired, very tired of travelling, and very tired of doing comedy, and very tired of staring out at your vacant faces looking back at me, wanting me to fill your empty lives with humour you couldn't possibly think of yourselves. Good evening.»

Τίποτα δεν έμεινε ανέπαφο από το καυστικό και βαθύ (έως φιλοσοφίζον) χιούμορ του. Αμερική, καταναλωτισμός, τηλεόραση, περιβάλλον, εθισμοί, εξουσία, υποκρισία, πόλεμος, αγάπη και μίσος.

Πέθανε 26 Φεβρουαρίου του 1994 από καρκίνο, στο σπίτι των γονιών του στο Little Rock του Arkansas (αφού πρώτα διάβασε για πολλοστή φορά το “ Huckleberry Finn” και έπεισε τον πατέρα του να φάει magic mushrooms).

Στην κηδεία του ο αδερφός του, με παρότρυνση του ιδίου διάβασε την παρακάτω...undergound πρόταση που είχε γράψει λίγες μέρες πριν:

"I left in love, in laughter, and in truth, and wherever truth, love and laughter abide, I am there in spirit."

Απάντηση



(το γ. Ο Ταρκόφσκι - δες προηγoύμενο post)

Ναί ξέρω, το φετινό καλοκαίρι δεν είναι όπως το είχες φανταστεί. Και κανένα από τα επόμενα καλοκαίρια που θα ζήσεις δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο. Είχες συνηθίσει αλλιώς. Φίλοι, τσάρκες, εκείνη πάντα εκεί, στο πλευρό σου. Να γελάει με τις σκονισμένες ατάκες σου, να υποστηρίζει όποια μαλακία σου κατέβαινε στο κεφάλι. Κι εσύ να μην διαισθάνεσαι το παραμικρό. Μοναχά το γλυκό τσιτσίρισμα του spliff. Ένα ακατάπαυστο γέλιο. Τα βασικά...

Οι φίλοι έφυγαν. Η εξώπορτά σου κοσμείται με το σήμα του αδιεξόδου. Εκείνη σου σφίγγει το χέρι σαν μέγγενη. Δεν αντιστέκεσαι.

Από φέτος ένα παιδικό κλάμα μπορεί να σε σμπαραλιάσει.
Από φέτος η πυξίδα σου απομαγνητίστηκε και μπήκε στο συρτάρι.
Από φέτος είσαι κομμάτι μιας χαλκευμένης αριθμητικής. Ένα συν ένα ίσον τρία.

Sunday, July 17, 2005

Quiz

"Εδώ και πολύ καιρό δεν έχω δει καθόλου τον πατέρα μου. Κι όσο πιο αραιά τον βλέπω, τόσο πιο δύσκολη και πιο φοβερή γίνεται για μένα η προσπάθεια να τον συναντήσω. Είναι φανερό πως έχω πολλά συμπλέγματα σ' ότι αφορά τις σχέσεις μου με τους γονείς μου. Όταν είμαι μαζί τους δεν νιώθω ενήλικος, αλλά κι εκείνοι δεν με θεωρούν ενήλικο - έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ. Πρόκειται για πολύ δύσκολες, περιπεπλεγμένες και ουδέποτε ξεκαθαρισμένες σχέσεις. Τούς αγαπώ πολύ, όμως ποτέ δεν ένιωσα δίπλα τους γαλήνη. Ούτε ότι ήμουν ισότιμός τους. Έχω την εντύπωση πως ενώ κι αυτοί με αγαπούν, νιώθουν αμηχανία όποτε με συναντούν.
Είναι πολύ δύσκολο να συναναστρέφεσαι με κάποιον που η στάση του απέναντί σου δεν είναι εντελώς ξεκάθαρη. Όμως ποιος φταίει γι' αυτό; Εκείνοι ή εγώ; Ίσως να φταίμε όλοι από λίγο."

Συγγραφέας του παραπάνω κειμένου είναι:

α. Αμερικανός blogger, αγνώστων λοιπών στοιχείων - μεταφρασμένος κακήν, κακώς;
β. Ο Bob Dylan, στην αυτοβιογραφία του "Bob Dylan, Η Ζωή μου";
γ. O Αντρέι Ταρκόφσκι στα ημερολόγιά του με τίτλο "Μαρτυρολόγιο 1970 - 1986";
δ. Ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιρακ που έστειλε mail στον Michael Moore κι αυτός έφτιξε βιβλίο. - μεταφρασμένο όπως-όπως;

Η απάντηση στο επόμενο post

Friday, July 15, 2005

Back from the Grave *



...τι ν' απέγινε ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν;

* Ο τίτλος είναι δανεικός (κι αγύριστος) από την πολύ καλή 60's garage punk συλλογή

Tuesday, July 12, 2005

Panopticon for Beginners



Επειδή τα παρακολουθούν όλα...

Monday, July 11, 2005

SAUL BASS – O master των ζενερίκ



«When his work comes up on the screen, the film truly begins»
Martin Scorsese

O αμερικανός καλλιτέχνης Saul Bass (1920 – 1996) δεν υπήρξε μόνο ένας από τους μεγαλύτερους γραφίστες του 20ου αιώνα αλλά και ο αδιαμφισβήτητος master στο σχεδιασμό τίτλων για κινηματογραφικές ταινίες, που ανέδειξε το έργο του μέσα από τις συνεργασίες του με τον Alfred Hitchcock, τον Otto Preminger, τον S. Cubrick και τον Martin Scorsese.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη προβολή της αριστουργηματικής ταινίας του Otto Preminger “The Man with the Golden Arm” (1955) (με έναν συγκλονιστικό Frank Sinatra στο ρόλο του τζάνκι) στην τενεκεδένια θήκη του φιλμ που έφτανε στις αμερικανικές αίθουσες, έγραφε:

«Προς τους μηχανικούς προβολής: τραβήξτε τις κουρτίνες πριν τους τίτλους έναρξης»

Μέχρι τότε, οι τίτλοι αρχής ήταν απλές, αδιάφορες λίστες ονομάτων των πρωταγωνιστών και των υπόλοιπων συντελεστών μιας ταινίας, που συνήθως «θάβονταν» επάνω στις κουρτίνες, που τραβιόντουσαν μόλις ξεκινούσε η προβολή εικόνας. Όμως ο Preminger ήταν αυτός που είδε πρώτος τη δυναμική που πρόσθεταν στην αφήγηση τα ζενερίκ και αναγνώρισε την εικαστική τους αξία επιμένοντας να προβάλλονται – ως αναπόσπαστο κομμάτι της ταινίας.

Οι παράλληλες animated λευκές γραμμές σε μαύρο φόντο και το κομματιασμένο χέρι των τίτλων της ταινίας «The Man with the Golden Arm» έμελλαν να επαναπροσδιορίσουν την αξία των ζενερίκ και να τα ανάγουν σε μια μορφή τέχνης που είχε τις ρίζες της στο graphic design και «συμπλήρωνε» τον κινηματογράφο.

Όλοι οι μελετητές του έργου του καταλήγουν με σαφήνεια στο ότι ο Saul Bass είχε τη μοναδική ικανότητα να αναγνωρίζει το ένα και μοναδικό καρέ – σύμβολο μιας ταινίας και να το μεταμορφώνει σε τέχνη. Την τέχνη που συμπύκνωνε με εικόνες και animations το νόημα της ταινίας σε αυτά τα δύο τρία λεπτά των τίτλων. Την τέχνη της απόλυτης αφαίρεσης.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Saul Bass σχεδίασε τους τίτλους για πάνω από 50 ταινίες σκηνοθετών όπως ο Hitchcock (“North by Northwest”, “Vertigo”, “Psycho”), o Kubrick (“Spartacus”), και ο Scorsese (“Goodfellas”, “Cape Fear”, “Casino”) και επηρέασε πολλούς καλλιτέχνες όπως τον Kyle Cooper (“Se7en”) της Imaginary Forces.

Εκτός από το κινηματογραφικό, o Saul Bass άφησε και ένα πολύ πλούσιο διαφημιστικό έργο σχεδιάζοντας τα λογότυπα εταιρειών όπως η Minolta και η AT&T που ακόμα και σήμερα (παρά τα face-lifts) θεωρούνται πολύ μπροστά από την εποχή τους.
Την επόμενη ημέρα του θανάτου του (25 Απριλίου, 1996), οι New York Times αποχαιρετούσαν τον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη με τη φράση:

"the minimalist auteur who put a jagged arm in motion in 1955 and created an entire film genre…and elevated it into an art."

Πηγή: Design Museum, London.

Friday, July 08, 2005

WAR



Until the philosophy which holds one race
Superior and another inferior
Is finally and permanently discredited and abandoned
Everywhere is war, me say war

That until there is no longer first class
And second class citizens of any nation
Until the colour of a man's skin
Is of no more significance than the colour of his eyes
Me say war

That until the basic human rights are equally
Guaranteed to all, without regard to race
Dis a war

That until that day
The dream of lasting peace, world citizenship
Rule of international morality
Will remain in but a fleeting illusion
To be pursued, but never attained
Now everywhere is war, war

[…]

War in the east, war in the west
War up north, war down south
War, war, rumours of war

Thursday, July 07, 2005

'Υμνος στη Μνήμη



Όταν τα όργανα ελέγχου δεν υπακούν στις εντολές μου, ο τελευταίος μοχλός που θα κινήσω -αυτός της αυτόματης εκτίναξης- έχει τη λέξη "μνήμη" από πάνω του γραμμένη.

Σε όλους τους συνbloggers που συμπαθώ.

Tuesday, July 05, 2005

Copy Shop



Μια σπουδή στη μοναδικότητα

Είναι η ιστορία ενός υπαλλήλου που δουλεύει σ' ένα κατάστημα που παράγει φωτοτυπίες.
Κάποια στιγμή κοπιάρει κατα λάθος τον εαυτό του μέχρι που όλος ο κόσμος γεμίζει από αντίγραφά του.

Η ταινία "Copy Shop" (2001) του Αυστριακού σκηνοθέτη και animator Virgil Widrich, ήταν υποψήφια για το όσκαρ καλύτερης ταινίας μηκρού μήκους, έχει κερδίσει 35 βραβεία και έχει προβληθεί σε 135 φεστιβάλ. Θέμα της: η μηχανική αναπαραγωγή της καθημερινότητας.

Το γενεαλογικό δέντρο της, έχει ρίζες στις ιδέες του Walter Benjiamin και πιο συγκεκριμένα στο "The Work of Art in the Age of Its Technological Reproducibility" και κατάληγει σε μια σπουδή στη μοναδικότητα μέσα σ' ένα κόσμο που αποθεώνει κάθε μορφής φωτοαντίγραφο.

Το οπτικό αποτέλεσμα είναι μοναδικό αφού η ταινία (κάνοντας το ίδιο το μέσο κομμάτι της αφήγησης) αποτελείται από 18.000 φωτοτυπίες ψηφιακών frames που έχουν κινηματογραφηθεί ξανά με μια μηχανή των 35mm, δίνοντας μια lo-fi υφή που συμπρωταγωνιστεί με το μοντάζ και τον πολύ καλό Johannes Silberschneider στον κεντρικό ρόλο.

Καταναλώστε άφοβα: Επαέ αλλά και στο site του καταπληκτικού Cinema 16 που προάγει τις Ευρωπαϊκές ταινίες μικρού μήκους.

Monday, July 04, 2005

Revolver



Είναι από εκείνες τις φορές που βλέπεις κάτι στην οθόνη σου, τελειώνει, είσαι μόνος και δεν έχεις να το σχολιάσεις με κανέναν.

Περνάνε οι μέρες και οι εικόνες του, φλασάρουν εκεί που δεν το περιμένεις:
όταν κλείνεις τα μάτια για μια ανάπαυλα από τη συνεχή ακτινοβολία του μόνιτορ, λίγο μετά την τελευταία καληνύχτα ή όταν βγάζεις το κεφάλι σου έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, εν κινήσει, και μισοκλαίς από τη σκόνη και τον αέρα.

Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το “Revolver - Här är karusellen”.

Πρόκειται για ένα animation μικρού μήκους των Σουηδών Jonas Odell, Stig Bergqvist, Martti Ekstrand και Lars Ohlson που σχεδίασαν το 1993 κάτω από τη σκέπη της εταιρείας παραγωγής κινουμένων σχεδίων Filmtecknarna που είχαν ιδρύσει οι τέσσερίς τους στη Στοκχόλμη το 1981.

Το φιλμάκι διάρκειας οκτώ λεπτών, δεν είναι άλλο παρά μια συλλογή από μικρές κινούμενες ασπρόμαυρες βινιέτες που επαναλαμβάνονται σε λούπες μέχρι ν’ αρχίσει ο θεατής να αντιλαμβάνεται ότι ‘κάτι δεν πάει καλά’. Μια πάλλουσα καρδιά που την περιτριγυρίζουν σκαραβαίοι, ένας παππούς που προσπαθεί να τραβήξει φωτογραφία το εγγόνι του, ένα χέρι μέσα από τη θάλασσα, ένα ψάρι που γλιστράει από τα επίμονα χέρια του ψαρά, ένα ζευγάρι σε υποθαλάσσιο δείπνο.

Κάθε «ιστορία» ξεκινά με μια χρονολογία που δεν υποδηλώνει τίποτα (ή τα πάντα) ενώ ένα εφιαλτικό επαναλαμβανόμενο αρμόνιο, μαζί με μια ανάσα και ακατάληπτους ήχους σκεπάζει ηχητικά ολόκληρη την ταινία.

Trivia: Προβλήθηκε στο διαγωνιστικό κομμάτι του Φεστιβάλ Βερολίνου το 1994, έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία σε άλλα φεστιβάλ, κομμάτια του έχουν παιχτεί από το MTV Europe, ενώ έχει εκτεθεί σαν installation σε πολλαπλά monitors.
Οι δημιουργοί του Revolver συνεχίζουν να φτιάχνουν ακόμα και σήμερα λιγότερο «εγκεφαλικά» κινούμενα σχέδια για διαφημίσεις και video clips, με γνωστότερα το "Take me out" των Franz Ferdinand και “Strict Machine” των Goldfrapp. (Αυτό που μοιάζει με καλειδοσκόπιο). Σε μια ψηφοφορία του βρετανικού Channel 4, οι Bergqvist και Ohlson ανακηρύχθηκαν οι κορυφαίοι animators όλων των εποχών.

Attention

Friday, July 01, 2005

Ρετρό reference


Παρμένο από διάλογο μεταξύ των Statler και Waldorf:

- Boo
- BOOOOOO!
- That was the worst thing I've ever heard.
- It was terrible.
- Horrendous!
- ...well, it wasn't that bad...
- Oh yeah?
- There were parts of it I liked.
- Well, I liked a LOT of it.
- Yeah, it was good.
- It was great.
- It was wonderful.
- Oh, bravo!
- More!
- More!
- MOOOORE!