<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Thursday, June 30, 2005

junk*


* junk /d3Λnk/ n 1 (infml) things that are considered useless or of little value: You read too much junk, ie low-quality books. 2 old or unwanted things that are sold cheaply: pick up some interesting junk. 3 (sl) narcotic drug; heroin.

Oxford Advanced Learner's Dictionary

Wednesday, June 29, 2005

Όμηρος



Συμπάθησα πολύ την «τρυφερή» ματιά του στο περιθώριο με την ταινία «Από την Άκρη της Πόλης». Τον «Δεκαπενταύγουστο» τον παρακολούθησα σκεφτικός στην αρχή αλλά εντέλει με κέρδισε. Και ενώ ήλπιζα ότι με τον «Όμηρο» θα κάνει τη μεγάλη έκπληξη, τελικά απογοητεύτηκα.
Close, but no cigar.

Monday, June 27, 2005

Ενα ετερόφωτο post

..έτσι, για τη μνήμη. Επειδή είναι Ιούνιος.


"(...)Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δεν σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν, γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δεν ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής. Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δεν νιώθουν ανίσχυροι. Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δεν θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί "ένα ίσον κανένα". Ή τρία αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: "Πως ξέπεσες έτσι;"

Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απ' έξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα που βρήκε την πεμπτουσία της στο πρόσωπο του προέδρου. Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δεν δίναι τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη. Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.

Ο Μικροαστός δεν θέλει μπλεξίματα. Γι' αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του. Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς."
(...)


Απόσπασμα από άρθρο της Μαλβίνας Κάραλη, με τίτλο "Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος;" που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 1995 στο τεύχος 18 του Περιοδικού 01.

Thursday, June 23, 2005

Le città invisibili



"The inferno of the living is not something that will be; if there is one, it is what is already here, the inferno where we live every day, that we form by being together. There are two ways to escape suffering it. The first is easy for many: accept the inferno and become such a part of it that you can no longer see it. The second is risky and demands constant vigilance and apprehension: seek and learn to recognize who and what, in the midst of the inferno, are not inferno, then make them endure, give them space."

Italo Calvino, Invisible Cities, 1972

Τόσο επίκαιρος...και εν καιρώ "πολέμου" αλλά και εν καιρώ "ειρήνης"

Επίλογος



Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά 'ναι οι τελευταίοι
Oι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Aυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Tα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Kαι τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Nα γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.

Μ. Αναγνωστάκης (1925 - 2005)

(είναι από τις φορές που η τύχη πάιζει περίεργα παιχνίδια...)

Wednesday, June 22, 2005

Κλαψ!

(αντιγράφω από το avopolis - με παράπονο)
"Μάλλον η ηλεκτρονική ημέρα του G-Fest ήταν πολύ φιλόδοξη για τα αριθμητικά δεδομένα του κοινού της, σε σχέση με το κόστος της. Αυτό τουλάχιστον διαπιστώνουμε ακούγοντας το πολύ μικρό νούμερο της προπώλησης. Πριν λίγα λεπτά, οι δύο συνδιοργανώτριες εταιρίες, Astra και Clip Art μας ειδοποίησαν ότι είναι υποχρεωμένες να ακυρώσουν την ημέρα των Aphex Twin, Le Tigre, Four Tet και Kid 606, λόγω υπερβολικά μικρού ενδιαφέροντος του κοινού."

Tuesday, June 21, 2005

LOSER


Image by wiki

In the time of chimpanzees I was a monkey
Butane in my veins and I’m out to cut the junkie
With the plastic eyeballs, spray-paint the vegetables
Dog food stalls with the beefcake pantyhose
Kill the headlights and put it in neutral
Stock car flamin’ with a loser and the cruise control
Baby’s in reno with the vitamin d
Got a couple of couches, sleep on the love-seat
Someone came in sayin’ I’m insane to complain
About a shotgun wedding and a stain on my shirt
Don’t believe everything that you breathe
You get a parking violation and a maggot on your sleeve
So shave your face with some mace in the dark
Savin’ all your food stamps and burnin’ down the trailer park

Yo. cut it.

Soy un perdedor
I’m a loser baby, so why don’t you kill me?

Soy un perdedor
I’m a loser baby, so why don’t you kill me?

Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό είναι το τελευταίο rock τραγούδι που γράφτηκε ποτέ.
Ο τότε ("Mellow Gold" - 1994) 24άρης Beck είχε απλά τη διορατικότητα να καρφώσει μια ταφόπλακα σ' ένα μουσικό κίνημα που μεγάλωσε τρεις (και πλέον) γενιές, έσπειρε την αμφισβήτηση, θέρισε δολάρια, στερλίνες και ηρωίνη, πουλήθηκε σ' αυτούς που χλεύασε και πλέον κουράζει (με τη μορφή που έγινε ευρέως αποδεκτό) ακόμα και σαν εγκυκλοπαιδικό λήμμα.

Αφιερωμένο επίσης σε όσους προσάπτουν εις εαυτούς την ιδιότητα "καλλιτέχνης".

Friday, June 17, 2005

Ασέβεια!


Κι όμως, είναι αλήθεια...
Το να παρουσιαστείς ενώπιον της έδρας ενός δικαστηρίου με τα χέρια στις τσέπες, θεωρείται -σχεδόν- ποινικό αδίκημα. Σπεύδω να το μοιραστώ, για να μην συμβεί και σε σας να σας φωνάζει ο πρόεδρος του α' τριμελούς Πειραιά, βγάζοντας αφρούς από όλες τις οπές του κρανίου του!

(Τουλάχιστον, έδωσα λίγη χαρά και μερικά χαμόγελα σε κανα δυο ζάκια και κάτι άλλους φουκαράδες που περίμεναν τη σειρά τους για να 'δικαστούν'.)

Wednesday, June 15, 2005

DAS KEYBOARD!

Tuesday, June 14, 2005

Eraserhead


Απ’ όλες τις ταινίες που συνέλαβε και σκηνοθέτησε ο μαέστρος της υφής και γητευτής του υποσυνείδητου, David Lynch, η «επίσημη πρώτη του», το ERASERHEAD (1977), ήταν η μόνη που άνοιξε διάπλατα το «μαύρο κουτί» της ψυχής του, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα έργο τέχνης, παρά μια κλασικής δομής ταινία μεγάλου μήκους.

Για ένα σενάριο 22 σελίδων, χρειάστηκαν σχεδόν πέντε χρόνια αποσπασματικών γυρισμάτων, χρηματοδότηση – ρεφενέ από οικογένεια, φίλους κλπ. (συνολικό budget περίπου 10.000 δολάρια), με αποτέλεσμα αρκετά από τα σκηνικά της ταινίας – όπως και το νευρικό σύστημα του Lynch - να χτιστούν και να καταστραφούν αρκετές φορές.

Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, με αργόσυρτους ρυθμούς (σαν τα βήματα του πρωταγωνιστή) η ταινία παρουσιάζει τον Henry Spencer (τον υποδύεται ο ένας και μοναδικός Jack Nance) ο οποίος ζει σε μια σκοτεινή, κλειστοφοβική βιομηχανική χοάνη.

Το κεφάλι του Henry αιωρείται. Τα φώτα στους ερειπωμένους διαδρόμους και στο διαμέρισμα των πεθερικών του ανάβουν και σβήνουν. Δείπνο. Ζωντανά κοτόπουλα. Η ερωτική πράξη. Ο παραμορφωμένος «καρπός» της.
Η Mary και ο Henry μένουν μαζί. Στο γραμματοκιβώτιο, ένα σκουλήκι. Το κλάμα του «μωρού» κάνει τη Mary Χ. να τον εγκαταλείψει. O Henry διεισδύει στην τρέλα. Η κάμερα τον ακολουθεί σε αυτή την πορεία. Μια γυναίκα στη σκηνή που κρύβει το καλοριφέρ χορεύει πάνω σε σκουλήκια. "In heaven everything is fine...". Η γειτόνισσα. Φοβίες. Ενοχές. Παράνοια. Τα φώτα συνεχίζουν να αναβοσβήνουν.
Βιομηχανικοί ήχοι....

Όσο και να προσπαθήσει κανείς να περιγράψει το ERASERHEAD, δεν θα καταφέρει παρά να περιγράψει την προσωπική του / της εμπειρία που έζησε βλέποντας την ταινία.

Γεμάτη από συμβολισμούς και κινηματογραφικούς πειραματισμούς τόσο με τη φόρμα όσο και με το περιεχόμενο, το ERASERHEAD είναι μια από τις λιγοστές περιπτώσεις όπου η τέχνη έδειξε επιτυχώς το οπτικό υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι εφιάλτες.

Οπτικό ποίημα ή αποκρουστικό αποκύημα; Το συμπέρασμα βρίσκεται ένα βήμα μετά το “play”.

Monday, June 13, 2005

Joel-Peter Witkin


Image by http://www.correnticalde.com/

"Η θεματολογία της δουλειάς μου είναι ό,τι ορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη, την ιστορία, την ανθρώπινη ομορφιά. Στον πυρήνα της, εκτίθενται αποδεικτικά στοιχεία της συνείδησης με τη μορφή φωτογραφικών μεταφορών. Εγώ πασχίζω να δημιουργήσω εμπειρίες που κανείς δεν έχει δει και δεν έχει νιώσει ποτέ."
J.P. Witkin

Χρησιμοποιώντας σαν πρώτη ύλη την ανθρώπινη φύση, σε όλες της τις εκφάνσεις, καθώς και τεχνικές που ανάγουν στη γέννηση της φωτογραφίας σαν μέσο, ο αμερικάνος καλλιτέχνης Joel-Peter Witkin έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα οπτικό σύμπαν που κινείται μεταξύ συνειδητού και υποσυνείδητου εξερευνόντας τη σχέση μεταξύ "morality" και "mortality", μεταξύ άλλων.

Περισσότερες πληροφορίες για τις επιρροές του και links σε δικτυακές galleries υπάρχουν εδώ.

(Προσοχή, κάποιες εικόνες μπορεί να ενοχλήσουν "ευαίσθητους" αμφιβληστροειδείς)

Friday, June 10, 2005

Η «περίπτωση» των αδερφών Quay



«Με τη δουλειά μας, θέλουμε να δείξουμε πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο μέσα από ένα βρώμικο κομμάτι γυαλί.»

Οι δίδυμοι «σκοτεινοί παραμυθάδες» Stephen και Timothy Quay, θεωρούνται δύο από τους πιο αυθεντικούς κινηματογραφιστές από καταβολής σινεμά.

Γεννημένοι στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ το 1947 και συγκεκριμένα σε μια περιοχή γεμάτη με οικογένειες μεταναστών από την Ευρώπη, οι Quays ενδιαφέρθηκαν από πολύ νωρίς για την ανατολικοευρωπαϊκή κουλτούρα. Έτσι, μετά το τέλος των σπουδών τους στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, όπου σπούδασαν εικονογράφηση, έφυγαν για το Λονδίνο όπου συνέχισαν τις σπουδές τους στο Royal College of Art. Τελικά εγκαταστάθηκαν εκεί για πάντα και ξεκίνησαν να φτιάχνουν animations μικρού μήκους κάτω από τη στέγη της εταιρείας Koninck Studios που ίδρυσαν.

Όντας θαυμαστές του Τσέχου «μαέστρου» του λεγόμενου «stop-motion animation» Jan Svankmajer, η δουλειά των Quays χαρακτηρίζεται από αφοσίωση στη λεπτομέρεια, μαεστρία στη χρήση των χρωμάτων και της υφής, καθώς και των εξαντλητικών focus. Στοιχεία που κάνουν κάθε δημιουργία τους άμεσα αναγνωρίσιμη.

Έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί με την ταινία μικρού μήκους του 1986, «Street of Crocodiles», που ο Terry Gilliam τη χαρακτήρισε ως ένα από τα δέκα καλύτερα animations όλων των εποχών. Μια ταινία που μέσα από τα σκηνικά – μινιατούρες απεικόνισε έναν κόσμο γεμάτο από καταπιεσμένες παιδικές μνήμες και εφιάλτες. Την ίδια εποχή σκηνοθέτησαν και αποσπάσματα από το σπουδαίο video-clip του Peter Gabriel, που έντυσε οπτικά το τραγούδι του «Sledgehammer».

To 1994 σήμανε την είσοδο των αδερφών Quay στον κόσμο των ταινιών μεγάλου μήκους, με το «Institute Benjamenta» (με υπότιτλο «This Dream People Call Human Life»). Μια ταινία σκοτεινή αλλά με πάμφωτα νοήματα και εικόνες ιδιαίτερης αισθητικής, που εμπλέκει αφήγηση, ηθοποιούς και animations σε ένα ονειρικό μίγμα.

Οι Quays έχουν επίσης εργαστεί για το θέατρο, σχεδιάζοντας τα σκηνικά για την ‘on-Broadway’ παράσταση του έργου «Καρέκλες», του Ευγένιου Ιονέσκο, που ήταν υποψήφια για αρκετά βραβεία.

Διαφημιστικά για την Nike, τη Nikon, το MTV , προβολές για την Tate Modern στο Λονδίνο, μια βραβευμένη συνεργασία με τον Karlheinz Stockhausen που είχε τίτλο «In Absentia» και η συνεργασία τους με την σκηνοθέτιδα Julie Taymor για τη σκηνή του ονείρου στην ταινία «Frida», συμπληρώνουν αυτό το σύνθετο παζλ της εργογραφίας τους.

Αυτό το διάστημα βρίσκονται στα τελευταία στάδια παραγωγής της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας τους με τίτλο «The Piano Tuner of Earthquakes» που αφηγείται την ιστορία ενός δαιμονικού γιατρού που απαγάγει μια σοπράνο με σκοπό να τη μετατρέψει σε μηχανικό αηδόνι.

(Το παραπάνω αποτελεί προσαρμογή της βιογραφίας των Αδερφών Quay, από το site www.zeitgeistfilms.com)

Thursday, June 09, 2005

From Joy to Dance

Tuesday, June 07, 2005

Berlin: die sinfonie der grosstadt



Γυρισμένη το 1927 από τον πρωτοπόρο Γερμανό κινηματογραφιστή Walther Ruttmann, η ταινία "Βερολίνο, Συμφωνία για μια Μεγάλη Πόλη" αποτελεί την πρώτη κινηματογραφική απεικόνιση του καλλιτεχνικού κινήματος Neue Sachlichkeit - ή σε απλά Ελληνικά λειτουργισμού.

Η ταινία αφηγείται μια τυπική ημέρα μιας πόλης, από το ξημέρωμα έως τα μεσάνυχτα. Απουσιάζει η φωνή του αφηγητή, και το ρόλο αυτό αναλαμβάνει ο συνδυασμός εικόνας και μουσικής. (Δυστυχώς δεν έχει διασωθεί το αυθεντικό soundtrack).

Παρόλα τα 78 χρόνια της, ο θεατής του σήμερα μπορεί να διαπιστώσει τη διαχρονικότητα αλλά και την επιδραστικότητα της ταινίας σε διάφορες μεταγενέστερες κινηματογραφικές 'σχολές'. (Αρκεί να δει κανείς μια από τις πρώτες σκηνές με το τρένο που πλησιάζει στο σταθμό)

Απόλυτη οικονομία στη φωτογραφία, γωνίες λήψης και πλάνα που θυμίζουν γραφιστικές συνθέσεις και ένα ρυθμικό μοντάζ - σεμινάριο συνθέτουν αυτό το οπτικό ποίημα που περιγράφει όχι τις συνήθειες των κατοίκων της μεγαλούπολης, αλλά την ίδια την πόλη σαν οντότητα. Ίσως με τον ίδιο τρόπο που περιέγραφε ο Italo Calvino τις "Αόρατες Πόλεις" του.

Monday, June 06, 2005

Silicone Soul - Staring Into Space


Δεν πιστεύω ότι έχουν υπάρξει πολλές μπάντες της dance σκηνής, όπως οι Σκωτσέζοι Silicone Soul, που με δύο μόνο L.P. (A Soul Thing και το πολύ πρόσφατο Staring Into Space) καμμιά δεκαριά singles και μετρημένα dj-sets, κατάφεραν να κάνουν τους θιασώτες ενός ολόκληρου μουσικού είδους να παραμιλούν.

Γνώρισα τον ήχο τους από το σινγκλάκι "Right on" πρίν από πέντε χρόνια και, μαγεμένος από τα ορχηστρικά samples του Κέρτις Μέιφιλντ και τα κρουστά, δεν το χόρτασα ποτέ. Χόρεψα (ψυχή τε και σώματι) αμέτρητες φορές με το deep-house διαμάντι τους "Chic O Laa" ("κατεδαφισμένο" από τους H-Foundation) χωρίς να μετανοιώσω για όλες αυτές τις θερμίδες που καίγονταν μαζί με τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Και τώρα κοιτάζω το διάστημα (ή το κενό - αν προτιμάτε) με το καινούριο τους πόνημα αφήνοντας κομμάτια όπως το "Poisoner's Diary" να δηλητηριάσουν γλυκά το νευρικό μου σύστημα.

* Τους Silicone Soul θα τους φιλοξενήσει το φεστιβάλ "Γιορτή της Μουσικής" στη σκηνή του Best FM στην Πλατεία Κοτζιά, στις 23 Ιουνίου.
** Συνέντευξη του Graeme Reedie στην Ελευθεροτυπία, εδώ.
*** Η δισκογραφική τους εταιρία Soma Records, με τον αξεπέραστο λογότυπο, εδώ.

Saturday, June 04, 2005

WARNING!


(image by thinkgeek.com)

Thursday, June 02, 2005

Time starts now!


Βιάζομαι. Δεν προλαβαίνω. Δε μας μένει καιρός. Αργήσαμε. Ούτε λεπτό παραπάνω. Είστε ληξιπρόθεσμος. Το θέλω χθές (τι μας λες!). Κάνε γρήγορα. Πέρασε η ώρα. Το γοργόν και χάριν έχει. Τσακίσου!

Ο χρόνος σας τελείωσε...