<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Friday, October 21, 2005

ex officio

Σηκώνεις το τηλέφωνο για να μιλήσεις με κάποιο συνεργάτη σε μεγάλη εταιρεία. Ανακαλύπτεις -εξ ονόματος- ότι πρόκειται για παλιό συμφοιτητή σου. Αμέσως ενεργοποιείται η διαδικασία της μνήμης και γίνεται kickstart στην παρατηρητικότητα. Θυμάσαι τις ανέμελες μέρες της σχολής, το πρόσωπο, τα περιβάλλοντα άτομα, τις μυρωδιές στο προαύλιο. Ύστερα παρατηρείς τις λεπτομέρειες: πόσο έχει βαρύνει η φωνή, τι εκφράσεις χρησιμοποιεί, και ζυγίζεις το βαθμό επαφής με την καθημερινή, πάλλουσα γλώσσα.

Κάνεις λίγο corporate χιούμορ. Κάνεις μερική ανταλλαγή πληροφοριών: Παιδιά, γατιά σκυλιά, δάνεια, η αγορά σήμερα...
Μπαίνεις και λίγο στο trip "Η γενιά μας. Τότε και τώρα. Προοπτικές και εξελίξεις". Και αφού τελειώσει ο... σεμιναριακός συλλογισμός, επιστρέφεις στην πραγματικότητα του γραφείου.

Ο κάλαθος των αχρήστων της μνήμης είναι κατά ένα 'τεμάχιο' πιό γεμάτος.

6 Comments:

Blogger newManifesto said...

άδειασε τον κάδο ανακύκλωσης

btw κάποια ποστ σου εξαφανίζονται

2:40 PM  
Blogger Old Boy said...

Xμ.

8:23 PM  
Blogger Πάνος said...

Επώδυνες εμπειρίες μου έδειξαν οτι κάποτε, κάποια από τα "τεμάχια" από το καλάθι των αχρήστων της μνήμης βρίσκονται (εκεί που δεν το περιμένεις) δίπλα σου και σου απλώνουν το χέρι.

Οι άνθρωποι δείχνουν αν υπάρχει ή όχι σχέση μεταξύ τους μονάχα στα ζόρια και στα δύσκολα.

Στους ήσυχους καιρούς, μένουμε πολύ εύκολα στη ρουτίνα μας - αυτό στην πραγματικότητα δε μετράει και πολύ.

11:14 PM  
Anonymous Anonymous said...

Gia mena, pano, oi filoi fainontai sti xara kai oxi sti lipi. Many will pity you in hard times, ligoi tha xaroun me ti xara sou.

3:44 PM  
Blogger spyros said...

@ manifesto: Τον άδειασα. Γι' αυτό εξαφανίστηκαν και τα postάκια.

@ Πάνος: είναι αναπόφευκτο αυτό που περιγράφεις. (Δυστυχώς ή ευτυχώς) συμφωνώ.

@ anonymous: re mpas kai isoun egw se kapoia prohgoumenh zwi?

12:10 PM  
Blogger CrazyMonkey said...

:)

2:26 PM  

Post a Comment

<< Home