<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Wednesday, October 05, 2005

Πίσω από τις λέξεις...

Μου μίλησαν γι' αυτόν πολύ πριν τον γνωρίσω. Την εποχή εκείνη πρέπει να 'ταν ως δεκαεννιά χρονώ. Μου είπαν: δεν τον ξέρεις, είναι ένα απ' τα ωραιότερα παιδιά της Αθήνας - ένας έπαινος που σαν από κάποιο θαύμα διατηρεί κάτι απ' την αλλοτινή του αίγλη, σ' αυτή την πόλη που μοιάζει τώρα πια τόσο λίγο με την άλλη, την αρχαία.


Όταν τον γνώρισα ήταν πια είκοσι εφτά χρονώ. Το πρόσωπό του, συνήθως με δυο τριών ημερών γένια, ήταν χλομό, τα γαλανά του μάτια ελαφρώς χωμένα μες τις κόγχες τους, τα ξανθά μαλλιά του κάπως αραιά, το ντύσιμό του ατημέλητο. Κάτω απ' τη μασχάλη κουβαλούσε σχεδόν πάντα ένα ντοσιέ. Διέσχιζε την πλατεία Κολωνακίου, κι ένα σωρό άνθρωποι κάθε λογής, άντρες και γυναίκες, τον ήξεραν και τον φώναζαν με τ' όνομά του: Αλέξη! Αλέξη! Κι ο Αλέξης, χαμογελώντας αινιγματικά, καθόταν στο τραπεζάκι κάποιας παρέας, στην οποία γρήγορα προσκολλιόντουσαν κι άλλοι θαμώνες του καφενείου, που συχνά δεν γνωριζόντουσαν μεταξύ τους.
(...)
Και τώρα τι τον είχε πιάσει να το ρίξει στην Τέχνη; Αυτό δεν μπορούσαν να το καταλάβουν. Κι ακόμα λιγότερο καταλάβαιναν το είδος της Τέχνης που επέμενε να κάνει: αδέξια, για τον αμύητο παρατηρητή, καραβάκια, ποδήλατα και σκηνές από λούνα παρκ, όπως του είχαν εντυπωθεί στα παιδικά του χρόνια. Η αμηχανία τους μεγάλωνε όσο περνούσε ο καιρός, και τα πρώτα αυτά "αφελή" λίγο πολύ ρεαλιστικά σχέδια γινόντουσαν όλο και πιο αφηρημένα, όλο και πιο "νοσηρά", κάτι σαν το τοπίο ενός φύλλου ή του ανθρώπινου σπέρματος ή κάποιου βάκιλου κάτω από το μικροσκόπιο.

ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΧΤΣΗΣ
Πρωτοδημοσιεύτηκε στα γαλλικά σε κατάλογο έκθεσης του Αλ. Ακριθάκη, στη γκαλερί "Αλέξανδρος Ιόλας", 1971

5 Comments:

Blogger newManifesto said...

εκείνο που δεν έγραψε ο Ταχτσής ήταν πως ο Ακριθάκης για να τη σπάσει στους Κολωνακιώτες που τον ήθελαν όλοι σαν τρελοί, άντρες και γυναίκες, πήγαινε κι έκανε τσιμπούκια σ ένα ημιάστεγο που είχε στέκι του την πλατεία ... χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν εραστής μερικών από τις ωραιότερες γυναίκες και άντρες και όχι μόνο της Αθήνας ...

α και αυτά που ζωγράφιζε ήταν αριστουργήματα :)

1:40 PM  
Blogger spyros said...

Πίσω από τις έξεις, βρίσκεται ο Αλέξης... Τρελλό πρεζάκι στα Βερολίνα και στα Παρίσια.
Αλλά είχε ένα μυαλό και ένα μάτι...ξυράφια!

Θενξ για το comment manifestε.

Όντως, αριστουργήματα! :-)

1:47 PM  
Blogger το θείο τραγί said...

Μάς έχεις ξαναμιλήσει για τον Ακριθάκη. Καλό το κείμενο που ανέβασες. Πάντα ποιοτικός Vj...

8:14 PM  
Blogger spyros said...

"ποιότητα", is my middle name, αγαπητό τραγί. :-)

Να έχεις μια καλή μέρα!

11:08 AM  
Blogger το θείο τραγί said...

Σήμερα Παρασκευή, έπιασα στα χέρια μου μιάν πρόσκληση για κάποια έκθεση με έργα του και σε θυμήθηκα ξανά.

7:06 PM  

Post a Comment

<< Home