<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d11938511\x26blogName\x3dVjay\x27s+club\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://vjockey.blogspot.com/\x26vt\x3d2063663167565333136', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Vjay's club

Tuesday, June 14, 2005

Eraserhead


Απ’ όλες τις ταινίες που συνέλαβε και σκηνοθέτησε ο μαέστρος της υφής και γητευτής του υποσυνείδητου, David Lynch, η «επίσημη πρώτη του», το ERASERHEAD (1977), ήταν η μόνη που άνοιξε διάπλατα το «μαύρο κουτί» της ψυχής του, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα έργο τέχνης, παρά μια κλασικής δομής ταινία μεγάλου μήκους.

Για ένα σενάριο 22 σελίδων, χρειάστηκαν σχεδόν πέντε χρόνια αποσπασματικών γυρισμάτων, χρηματοδότηση – ρεφενέ από οικογένεια, φίλους κλπ. (συνολικό budget περίπου 10.000 δολάρια), με αποτέλεσμα αρκετά από τα σκηνικά της ταινίας – όπως και το νευρικό σύστημα του Lynch - να χτιστούν και να καταστραφούν αρκετές φορές.

Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, με αργόσυρτους ρυθμούς (σαν τα βήματα του πρωταγωνιστή) η ταινία παρουσιάζει τον Henry Spencer (τον υποδύεται ο ένας και μοναδικός Jack Nance) ο οποίος ζει σε μια σκοτεινή, κλειστοφοβική βιομηχανική χοάνη.

Το κεφάλι του Henry αιωρείται. Τα φώτα στους ερειπωμένους διαδρόμους και στο διαμέρισμα των πεθερικών του ανάβουν και σβήνουν. Δείπνο. Ζωντανά κοτόπουλα. Η ερωτική πράξη. Ο παραμορφωμένος «καρπός» της.
Η Mary και ο Henry μένουν μαζί. Στο γραμματοκιβώτιο, ένα σκουλήκι. Το κλάμα του «μωρού» κάνει τη Mary Χ. να τον εγκαταλείψει. O Henry διεισδύει στην τρέλα. Η κάμερα τον ακολουθεί σε αυτή την πορεία. Μια γυναίκα στη σκηνή που κρύβει το καλοριφέρ χορεύει πάνω σε σκουλήκια. "In heaven everything is fine...". Η γειτόνισσα. Φοβίες. Ενοχές. Παράνοια. Τα φώτα συνεχίζουν να αναβοσβήνουν.
Βιομηχανικοί ήχοι....

Όσο και να προσπαθήσει κανείς να περιγράψει το ERASERHEAD, δεν θα καταφέρει παρά να περιγράψει την προσωπική του / της εμπειρία που έζησε βλέποντας την ταινία.

Γεμάτη από συμβολισμούς και κινηματογραφικούς πειραματισμούς τόσο με τη φόρμα όσο και με το περιεχόμενο, το ERASERHEAD είναι μια από τις λιγοστές περιπτώσεις όπου η τέχνη έδειξε επιτυχώς το οπτικό υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι εφιάλτες.

Οπτικό ποίημα ή αποκρουστικό αποκύημα; Το συμπέρασμα βρίσκεται ένα βήμα μετά το “play”.

3 Comments:

Blogger dystropoppygus said...

Είδα το Eraserhead το 79, στην Αμερική. Ήδη είχε αποκτήσει στάτους cult movie. Πάγωσα τότε, ήταν τόσο ξένο με τα βιώματά μου στην επαρχιακή Ελλάδα. Σιγά-σιγά, με κάθε καινούργια ταινία του Λυντς, μνήμες από κείνο το σοκ ξεκαθάριζαν. Και καθώς και η Ελλάδα μετατρεπόταν στο σκηνικό της ταινίας, όλα έμπαιναν στη θέση τους. Πρόσφατα αγόρασα ένα DVD (με Κορεάτικους υπότιτλους) στο eBay και την ξαναείδα. Σήμερα μου φαίνονται όλα τόσο οικεία, σχεδόν "παλιομοδίτικα". Φαίνεται έφτασα να ζω κι εγώ στο heaven του Εraserhead και "όλα είναι τέλεια".

3:38 PM  
Blogger spyros said...

Μόλις περιέγραψες το λόγο ύπαρξης αυτού του post.

3:50 PM  
Blogger noheathen said...

Οπτικό ποίημα ή αποκρουστικό αποκύημα;

ποιος είπε ότι δεν μπορεί να είναι και τα δύο...

10:33 PM  

Post a Comment

<< Home